Zoek patiëntinformatie

Snel zoeken

Aanmelden nieuwsbrief

Patiëntenervaringen kijkoperatie van de knie

Verhaal van Kurt Elshot, verdediger bij NAC Breda



Kurt Elshot had al een carrière bij FC Groningen achter de rug toen hij in 2005 als verdediger bij NAC de gelederen kwam versterken. ‘Ik heb eigenlijk nooit blessureproblemen gehad’, zegt hij. ‘Ook al die tien jaar in Groningen niet.’ Maar tijdens een training ging het fout. ‘Dat kwam echt totaal vanuit het niets’, zegt Kurt. ‘Het gebeurde tijdens de warming-up. Ik maakte een onnatuurlijke beweging met mijn rechterknie, waardoor die naar binnen klapte. Ik stopte meteen met de training. Aanvankelijk dacht ik nog dat het meeviel, maar ik kon niet meer aanzetten en ik voelde die knie ook bij iedere beweging heel sterk.’

Meteen de volgende dag werd een MRI scan gemaakt. Toen bleek dat in de meniscus een scheurtje was ontstaan. ‘Toen werd alles ineens heel snel geregeld’, zegt Kurt. ‘Het gebeurde op een zondag en op woensdag lag ik al op de operatietafel in Kliniek Zestienhoven (MediNova). Alex Fiévez doet veel orthopedisch werk voor sporters en komt wekelijks bij NAC. Dat is wel een voordeel geweest in mijn geval.’

Voor de operatie was Kurt niet bang. Hij had al eens eerder een kleine ingreep meegemaakt, toen een stukje kraakbeen uit een teen moest worden verwijderd, dus hij wist wat hij kon verwachten. ‘Bovendien kreeg ik voor de operatie heel goede uitleg, waarbij me precies werd verteld wat er zou gaan gebeuren’, herinnert hij zich. ‘Tijdens de operatie werd een loszittend stukje van de meniscus verwijderd en de knie werd schoongemaakt. Het losse stukje was zo klein dat er niets voor in de plaats hoefde te komen. ‘Maar ik heb wel geluk gehad’, zegt Kurt. ‘Dat werd me na de operatie wel duidelijk. Toen werd me verteld dat het probleem een stuk groter was geweest als dat scheurtje net iets verder naar links of naar rechts had gezeten.’

Kurt was maar een half uurtje in de operatiekamer. ‘Ik ging om twee uur naar binnen en om half vijf liet ik me al weer naar huis rijden’, zegt hij. ‘De eerste week heb ik thuis op de bank gelegen en daarna ben ik begonnen met revalideren. Ik moest fietsen en krachttraining doen. Gelukkig heb ik geen terugslag gehad. En de pijn viel mee. Al gingen sommige oefeningen wel moeilijker, zoals mijn knie buigen.’

Afgelopen zondag speelde Kurt voor het eerst sinds het ontstaan van zijn blessure weer mee, zes weken na de start van zijn revalidatie. ‘Dat had eigenlijk al een week eerder moeten zijn’, zegt hij, ‘maar die wedstrijd werd afgelast. Toen ik weer speelde, merkte ik meteen dat mijn knie weer goed aanvoelde. Ik kon hem volledig belasten. En als je daar doorheen bent, dan weet je wel dat het verder weer goed zit.’

Helaas verliep die wedstrijd niet zo succesvol. ‘Maar dat lag niet aan mijn knie’, zegt Kurt. ‘Ik heb gewoon alles kunnen doen, zonder belemmeringen. De dag na de wedstrijd was mijn knie weer een beetje gevoelig bij het buigen, maar dat lijkt me logisch na negentig minuten spelen. Het gaat bovendien om de buitenste meniscus en dan duurt herstel altijd wat langer dan bij de binnenste, heb ik begrepen. En op de plaats van het litteken is de huid nog wat stijf. Die moet echt even warm worden. Maar ik mag bepaald niet klagen. Ik ben uitstekend geholpen en kan inmiddels weer helemaal meedoen.’

Verhaal: "Een hele goede ervaring met Kliniek Zestienhoven"

Ik heb op 6 september 2003 een sportblessure opgelopen. Ik was door mijn knie gegaan. Nadat ik een week in het verband heb gezeten, heb ik drie weken in het gips gezeten. Nadat het gips eraf ging, kon ik helemaal niets meer met die knie. Hij was erg stijf geworden. Ik kreeg het advies één week fysiotherapie en moest dan terugkomen voor controle. Dus op 10 oktober kwam ik weer in het ziekenhuis. Na een aantal testen durfde de arts geen diagnose te stellen. Er moest een MRI gemaakt worden. De wachttijd was zes weken. Dat zou wel erg lang duren en ik was het nu al zat. Dus heb ik op maandag 13 oktober het ziekenfonds gebeld en gevraagd naar wachtlijstbemiddeling. Ik zou terug gebeld worden. En ja hoor, vrij snel kreeg ik telefonisch te horen dat ze een afspraak hadden gemaakt in kliniek Zestienhoven op 20 oktober. Het eerste consult was voornamelijk kennis maken met de specialist. Ik kon vertellen wat er tot nu toe was gebeurd. Daarna heeft ze ook nog wat testen gedaan. Tevens wilde ze dat er een MRI-scan gemaakt zou worden. Die afspraak zou gemaakt worden in het MRI-centrum Rotterdam. Een week later, op 27 oktober, had ik een afspraak. Ze waren erg vriendelijk en de scan was binnen een half uur gemaakt. De foto's kreeg ik zelf mee naar huis en moest ik bij het volgende bezoek aan de kliniek meenemen.

Op 6 november had ik weer een afspraak om de uitslag van de scan te bespreken. Zij gaf dat ik een scheur in de meniscus en een scheurtje in de voorste kruisband had. Op de foto's heeft ze me laten zien hoe zij dat kon beoordelen. We hebben er uitgebreid over gesproken en ze vertelde dat ze een kijkoperatie wilde uitvoeren. Ze heeft precies verteld hoe dat in zijn werk gaat en wat de eventuele risico’s zijn. Bij de balie heb ik toen direct een afspraak gemaakt en een week later hadden ze al een plek vrij. Echt razend snel allemaal! 13 november was het dan zover: om 14.45 moest ik in de kliniek zijn. Ik was erg zenuwachtig. Ik moest mezelf boven in een kamertje omkleden en de anesthesist kwam me daar ophalen. Hij merkte dat ik erg zenuwachtig was en probeerde me gerust te stellen, wat hem ook wel gelukt is. Hij vertelde precies wat hij deed. Ook begeleide hij me naar de operatiekamer en bleef erbij totdat ik sliep. Dat was een prettige ervaring. Die persoonlijke aandacht vind ik erg belangrijk. Bij het wakker worden, waren er ook telkens mensen om je heen die tegen me spraken en me weer gerust stelden. Na een tijdje suffen was ik wakker genoeg om uit bed te gaan en een kopje thee te drinken met een broodje erbij. Heerlijk na een dag vasten.

Voordat ik naar huis mocht, moest ik nog bij de chirurg komen. Zij vertelde me wat ze allemaal gedaan had en wat ik wel en niet mocht doen. Als ik nog vragen had, was daar ook ruimte voor. Ik kreeg nog een recept mee voor pijnstillers en ook daar werden we prima bij geholpen. Er werd voor ons opgezocht wat de dichtstbijzijnde apotheek was die avonddienst had en waar die precies zat, zodat we er gelijk even langs konden gaan. Nu heb ik op 27 november weer een afspraak. Dat is voor controle en als het goed is gaan de hechtingen er dan uit. Daarna is het voornamelijk revalideren. Tot nu toe heb ik dus een heel goede ervaring met kliniek Zestienhoven!

Verhaal: "Na de derde dag liep ik al zonder krukken"

In verband met een vakantie wilde ik redelijk snel geholpen worden. In het ziekenhuis was er echter in de eerste drie maanden geen tijd beschikbaar. Via de verzekeringsmaatschappij kreeg ik uw adres en tien dagen na het eerste contact was ik geholpen. De behandeling was dusdanig verlopen dat ik de tweede dag een kruk kon wegleggen en de derde dag de tweede. Bij de controle na tien dagen was mijn knie weer dusdanig dat ik weer alles kon gaan doen, zonder dat ik ergens pijn had.

Verhaal van Dorien

In april 2001 ben ik onderuit gegaan met de motor, waaraan ik knieklachten heb overgehouden. Tijdens een bezoek aan een orthopedisch chirurg werd er een zware kneuzing en een slijmbeursontsteking geconstateerd. Met fysiotherapie dacht ik dat de klachten zouden verdwijnen. Maar de pijn bleef en straalde vanuit mijn knie richting mijn kuitbeen. In het AMC werd posttraumatische dystrofie geconstateerd. Ik heb echter een second opinion in het LUMC gevraagd. Daar waren ze niet helemaal zeker van deze diagnose. Met een steunkous en pijnstillers zou ik de pijn kunnen verdragen. Maar de pijn bleef. Uiteindelijk ben ik naar een orthopedisch chirurg in het Slotervaart ziekenhuis gegaan. Daar werd ik ook niet wijzer van. Zijn diagnose was ook een slijmbeursontsteking en zou de oorzaak zijn van mijn pijn. Inmiddels erg moe geworden van alle adviezen, ben ik doorgegaan met fysiotherapie. Mijn fysiotherapeut was ervan overtuigd dat het sterker maken van mijn been uitkomst zou bieden. Ik ben toen meer gaan bewegen en voelde mij inderdaad steeds beter. Na een half jaar zat er echter nog steeds geen vooruitgang in.

Met een collega sprak ik er over. Zij adviseerde mij om dr. Driessen, een bekend orthopedisch chirurg, in Kliniek Zestienhoven te bezoeken. Tijdens het eerste consult hebben wij uitgebreid mijn klachten besproken. Hij gaf mij het advies alsnog de slijmbeurs weg te nemen, omdat ik daar het meeste last van had. De verwachting was tevens dat daarmee de pijnklachten met betrekking tot de posttraumatische dystrofie opgelost zouden worden.

Op 17 maart 2003 was het zover. Bij aankomst in de kliniek werd ik welkom geheten met een kop koffie. De assistente van dr. Driessen begeleidde mij naar de voorbereidingsruimte. Daar kon ik mij verkleden en kreeg ik plakkers op mijn borst, waar de OK-apparatuur op aangesloten werd. De anesthesiste nam kort de pré-operatieve vragenlijst met mij door en vertelde wat ze verder ging doen. Ook dr. Driessen nam met mij door wat zijn plannen waren. De bedoeling was een kijkoperatie en tevens het verwijderen van de slijmbeurs. Daarna werd ik naar de operatiekamer gereden. De OK-assistenten stelden zich aan mij voor en de plakkers op mijn borst werden op verschillende apparaten aangesloten. Mijn been werd ingesmeerd met een desinfecterend middel en toen moest ik vanaf tien aftellen……

Voordat ik het wist lag ik alweer op de recovery. Een vriendelijke verpleegkundige vroeg hoe ik mij voelde. Ik had veel pijn, dus ik kreeg een pijnstiller. Verder mocht ik eindelijk weer iets eten, maar wilde het liefst nog wat rusten. Een half uur later mocht ik mij aankleden en werd ik voorgesteld aan de fysiotherapeut van de kliniek. Ik kreeg een trainingsschema en tips voor de komende weken. Uiteindelijk werd ik door de verpleegkundige in een rolstoel naar de auto gereden. Inmiddels zijn we drie maanden verder en ik kan gelukkig zeggen dat het nu steeds beter gaat. Op mijn werk ben ik dan ook weer fulltime aan de slag.

Iedereen in Kliniek Zestienhoven, bedankt voor alle goede zorgen!

Verhaal: "Hier kunnen veel ziekenhuizen van leren"

Op 19 november 2003 is er een kijkoperatie in mijn knie uitgevoerd. Hier ben ik tot op heden zeer tevereden over. Vanaf het moment dat ik binnen kwam tot op het moment van naar huis gaan is er naar mijn mening alles door jullie aan gedaan om mij alles goed en duidelijk uit te leggen me op mijn gemak te voelen. De ingreep is me daardoor 100% meegevallen. Het viel me op dat de samenwerking tussen jullie ontzettend goed is en er in mijn ogen ontzettend efficiënt gewerkt wordt. Hier kunnen vele ziekenhuizen nog van leren. Hopelijk zal het resultaat van de operatie net zo goed zijn als mijn behandeling. Ik zal mijn ervaring ook meedelen aan Amicon. Verder dank ik jullie allen en wens ik jullie nog veel succesvolle operatie toe.