Zoek patiëntinformatie

Snel zoeken

Aanmelden nieuwsbrief

Cliëntverhalen plastische chirurgie

Ervaring Sandra: "Ik ben zo blij dat ik deze keuze heb gemaakt"

Klik hier voor de ervaring van Sandra die een neuscorrectie heeft ondergaan.

Ervaring 1
Ik heb vorig jaar, vlak voor de zomervakantie, de beslissing genomen om mijn borsten te laten vergroten.

Op mijn 17e begon ik mij enigszins ongerust te maken over de grootte van mijn borsten. Mijn vriendinnen waren allemaal rijkelijk voorzien, maar mijn borsten ontwikkelden zich nagenoeg niet. Op mijn 20e was ik nog zo plat als een dubbeltje. Ik voelde mij niet bepaald gelukkig met de situatie. Ik gedroeg mij tamelijk gecompliceerd. Ik had een minderwaardigheidscomplex. Hoewel ik graag met mijn vriendinnen mee wilde doen, trok ik mij uit tal van situaties terug. Logeren bij een ander, zwemmen of naar het strand, douchen na het sporten. Zodra er mogelijk een situatie kon ontstaan dat mijn kleren uit moesten, wist ik een excuus te bedenken. Ik wilde mij letterlijk en figuurlijk niet bloot geven. Ik schaamde mij. Ik werd er ook behoorlijk mee gepest. Mijn naam werd "platje". Ik kon dan wel door de grond zakken en had er vaak geen antwoord op.

Ik kreeg een vriend, maar van een spontane relatie kon ik niet spreken. Ik vond het niet gemakkelijk, het lag aan mij. Mijn zwangerschap ondervond ik als een hele fijne periode. Niet alleen de komst van mijn eerste kind, maar ook het feit dat mijn borsten behoorlijk groter werden, maakte mij erg gelukkig. Ik voelde mij voor het eerst in mijn leven een vrouw. Helaas de groei van mijn borsten was van tijdelijke aard. Er over praten deed ik niet en dat maakte mijn leven en relatie er allesbehalve gemakkelijker op. Het niet hebben van borsten heeft mij jaren dagelijks in negatieve zin bezig gehouden. Ik voelde mij minderwaardig en was vaak jaloers op anderen, die wel goed voorzien waren. Ik keek zelfs met een zekere nijd naar jonge meiden, die op twaalfjarige leeftijd al meer hadden dan ik ooit gehad had. Ik kreeg gewoonweg een hekel aan mijzelf. Het was een obsessie voor mij.

Hoe het gesprek tot stand kwam weet ik niet meer, maar op een gegeven moment praatte ik met iemand, die een lotgenote bleek te zijn. Het leek of ik mezelf in spiegelbeeld zag. Zij had dezelfde problematische ervaringen, dezelfde emoties. Wij moesten er op dat moment eigenlijk beiden om lachen. Een openbaring. Ik was niet de enige die zich er rot onder voelde! Dat bewuste gesprek, ik was inmiddels 45 jaar, heeft om de één of andere reden mijn ogen geopend. Ik had uiteindelijk een keus. Bij de pakken neer blijven zitten of er iets aan doen. Ik ben op zoek gegaan naar informatie over een borstvergroting. Via internet ben ik op zoek gegaan naar klinieken. In de bibliotheek heb ik veel gelezen over het onderwerp. Ik heb de voor- en nadelen, voor zover ik dat kon, afgewogen. Uiteraard heb ik mijn keuze voor een borstvergroting met mijn echtgenoot besproken. Zijn eerste reactie: "voor mij hoef je het niet te doen". Hij sloeg daarmee de spijker op de kop. Ik deed het voor mezelf. Ik wilde het graag. Ik had zo schoon genoeg van dat verstoppertje te spelen.

Ik heb vier plastisch chirurgen bezocht. Hoewel ik in ieder gesprek nagenoeg gelijkluidende informatie over de mogelijkheden en de operatie kreeg, ondervond ik wel degelijk verschil. Twee chirurgen vond ik afstandelijk. Ik kreeg bij hen het gevoel alsof ik een auto kocht. Zo van: "Mevrouw, u zegt wat u wilt, u bepaalt de grootte, betaalt en ik zorg ervoor". De andere twee chirurgen ervoer ik als betrokken. Zij luisterden vooral naar de achtergrond van mijn beslissing. Ook mijn angst voor de operatie werd niet als onbelangrijk afgedaan. Ik heb uiteindelijk besloten de operatie bij de voor mijn gevoel meest betrokken plastisch chirurg uit te laten voeren. Achteraf een goede keuze gebleken.

De dag van de operatie verliep vlekkeloos. 's Ochtends kwam ik in de kliniek. Ik werd op een prettige manier opgevangen. Het personeel was vriendelijk en zorgzaam. Ik kreeg een infuus en had een kort gesprek met de anesthesist en de plastisch chirurg. Deze laatste tekende een aantal zaken op mijn, toen nog platte, borsten af. Hoewel ik een uur later werd gewekt, had ik het gevoel dat ik droomde. Ik zag twee prachtige borsten aan mijn lijf. Ik kon het gewoonweg niet geloven. Vier uur later kon ik alweer naar huis. Geen verband, maar een stevige BH, maat 75C! Alsof er een wonder was geschied. Het advies dat ik mee had gekregen: zes weken geen zware zaken tillen, rustig aan doen en slapen op de rug. Pijn heb ik niet gehad, maar wel een heel stevig opgeblazen gevoel. De eerste dagen waren niet gemakkelijk. Ik mocht niets doen en dat met een gezin met vier opgroeiende kinderen. Op hun manier echter waren ze erg behulpzaam. Zij wisten hoe belangrijk het voor mij was.

Douchen mocht ik na twee dagen. Het heeft nog vijf dagen geduurd, voordat ik mijn BH afdeed en mijn borsten durfde te bekijken. Ik was bang, maar weet niet goed waarvoor. Ik vond de hele situatie gewoonweg onwerkelijk. Ik kon het niet goed geloven; alsof het voor mij niet was weggelegd. Nadien kon ik van het kijken naar mijn borsten geen genoeg krijgen. Na zeven dagen rust ben ik weer aan het werk gegaan. Uiteraard met de nodige reserves. Ik voelde mij als herboren. De periode van herstel is omgevlogen en na zes weken was alles weer "normaal". Ik schrijf "normaal", maar dat is het eigenlijk niet meer geworden.

Ik loop, inmiddels een half jaar na de operatie, nog steeds op vleugels. Mijn houding en gedrag zijn behoorlijk veranderd. Ik voel mij goed en vindt vooral mezelf de moeite waard. Ik loop fier rechtop en straal gewoonweg.

Ik heb mijn lotgenote over mijn borstvergroting verteld. Zij heeft inmiddels ook de stap gezet. Wij hebben een hele speciale band gekregen. Al onze ervaringen wisselen wij uit. Zij ziet er niet alleen fantastisch uit, zij voelt zich ook als zodanig. Vorige week reageerde zij door te zeggen dat de borstvergroting het beste was wat haar was overkomen: "Ik zou het wel van de daken willen schreeuwen".

Het is niet alleen euforie. Er zijn echt wel momenten geweest, dat ik twijfels kreeg aan de door mij genomen stap. Als ik een pijntje voelde, maakte mij dat onzeker. Ik heb de kliniek opgebeld, maar ik begreep dat het bij het herstel hoorde. Ook het feit dat er "vreemd" materiaal in mijn lijf zat, heeft mij op een bepaalde manier bezig gehouden. Ik kan het gevoel moeilijk beschrijven, maar het werkte beklemmend. In ieder geval een gevoel waar ik voor die tijd geen rekening mee had gehouden. De voordelen zijn echter vele malen groter dan de nadelen. Ik heb er geen moment spijt van, sterker nog, ik had het veel eerder moeten doen. Iedere spiegel of winkelruit is voor mij. Bezoeken aan lingeriewinkels zijn mijn grootste hobby. Zwemmen doe ik graag. Sporten en vooral het douchen erna vind ik heerlijk. Ik voel mij als het ware bevrijd. Het willen hebben van borsten heeft een groot deel van mijn leven in negatieve zin beheerst. Ik droomde over grotere borsten en had daarbij bepaalde voorstellingen. Ik wist dat de ingreep mijn leven zou veranderen. Dat het zo fantastisch zou zijn, daar had ik geen rekening mee gehouden

Ervaring 2
Mijn naam is Marion en ik ben 47 jaar oud. Ik ben getrouwd en wij hebben twee kinderen. Ik ben altijd behoorlijk tevreden geweest over mijn borsten, ook na de bevallingen. Maat 75B.

Ik ben nu al een paar jaar in de overgang en toen gebeurde het. Mijn borsten werden alsmaar kleiner en gingen zakken. Ik ging mij steeds onprettiger voelen en zat daardoor niet lekker in mijn vel. Voor mij werkte het behoorlijk door in allerlei dingen. Kleding die ik niet meer vond staan, overal ging opeens een jasje overheen. Op een gegeven moment wilde ik ook niet meer naar de sauna. Mijn man zag het probleem niet zo en vond het onzin dat ik me ervoor schaamde, hij vond mij nog even mooi.

Ik ging er steeds meer over nadenken om mijn borsten te laten vergroten. Ik heb er veel over gelezen en alle voor- en nadelen op een rijtje gezet. De verhalen over siliconen, wat is waar en wat is niet waar. Siliconen is een product wat in heel veel producten verwerkt wordt, dus kwam ik voor mijzelf tot de conclusie dat dat niet de reden kon zijn om het niet te doen. Voor mijn man hoefde het niet, maar hij was het er wel mee eens, omdat hij hoopte dat ik weer lekker in mijn vel zou komen te zitten.

Contact opgenomen met Dr. van der Weij, intake gesprek, en op 28 december 2000 was het zover. Hij heeft goed uitgelegd wat hij ging doen. Het is mij erg meegevallen, in het begin waren de borsten gevoelig en erg opgezet. Even kreeg ik het idee dat ze te groot waren geworden. Maar het heeft natuurlijk z’n tijd nodig. De zwelling nam al vrij snel af. Heel geleidelijk aan vormden de borsten zich en zag het er heel natuurlijk uit. Ik heb nu maat 75C.

Nu bijna een jaar later, fantastisch gewoon. Ik ga weer met plezier naar de sauna en draag ook gewoon weer alle kleding. Mijn zelfvertrouwen is weer helemaal terug.

Ervaring 3Tot voor kort was ik er van overtuigd dat ik het geen probleem zou vinden om rimpels te krijgen naarmate ik ouder werd. “Dat hoort er gewoon bij!”, dacht ik altijd. Maar ik was toch ijdeler dan ik had gedacht. Toen ik de tekenen van ouder worden in mijn gezicht begon te zien, werd het opeens een heel ander verhaal. Door een duwtje in de rug van een collega ben ik eens gaan praten met een plastisch chirurg. Met in mijn achterhoofd de kennis dat er van alles aan te doen is door de vele vormen van inspuitingen die er nu zijn tegen rimpels. Ik kreeg het advies om onder andere het deel onder mijn jukbeenderen wat op te vullen met één van de blijvende vormen van inspuitingen, Bio-alcamid genaamd. Dit is een gel die voor 95% uit water bestaat en lichaamsvriendelijk is.

Ik kon me niet echt een voorstelling maken bij opvulling onder de jukbeenderen en kon me niet voorstellen wat dat zou doen met de rimpeltjes die bij mij waren ontstaan rond de plooien bij mijn mond. Ik heb daarom vooraf specifiek aan de arts gevraagd of ik dan van die jukbeenderen zou krijgen, waarvan iedereen zou denken dat ze opgevuld zijn met siliconen. Mij werd plechtig beloofd dat dit absoluut niet het geval was. Ook wilde ik natuurlijk weten of het pijnlijk zou zijn. Ik ben daar namelijk helemaal geen held in. De chirurg vertelde me dat Bio-alcamid wordt ingebracht na verdoving van het te behandelen gebied, omdat het een dikke substantie is die pijnlijk kan zijn bij het injecteren. Ook werd mij verteld dat ik me wat “suf” zou voelen na de behandeling. Van het inspuiten heb ik inderdaad niets gevoeld door de verdoving. Het resultaat is geweldig. Halverwege de behandeling mocht ik even in de spiegel kijken om het verschil te zien en ik was enorm verbaasd dat zó weinig opvulling zo’n goed resultaat kon geven. Naarmate de huid ouder wordt, verliest het elasticiteit en weefsel. Door het gebied onder mijn jukbeenderen wat op te vullen werd mijn gezicht direct wat strakker en waren de plooien rondom mijn mond zo goed als weg.

De volgende dag kon ik gewoon werken. Je ziet namelijk niets van de behandeling. Mijn gezicht is bij mijn jukbeenderen een paar dagen wat pijnlijk geweest en ik voelde mij een dag lang iets minder fit. Dit komt omdat er een lichaamsvreemde stof in je is gespoten en daar reageert je lichaam dan ook op. Het is ook een vreemd gevoel wanneer je bijvoorbeeld lacht. Dit komt omdat je voelt dat er iets zit wat er voor de behandeling niet zat. Na een dag of twee werd mijn rechterwang op de plek waar de Bio-alcamid was ingespoten een beetje blauw, maar dat was twee dagen later helemaal weggetrokken. Ik heb het er graag voor over gehad, want het resultaat is fantastisch.

Ervaring 4
Na een afvalrace van 12 kilo kon ik eindelijk weer in maat 38. Mijn borsten hadden het geweld van afvallen echter niet overleefd. De vetvreters hadden zich duidelijk te goed gedaan aan de inhoud van mijn borsten: leeg en helemaal plat. Mijn wederhelft dacht daar anders over en vond ze nog steeds even prachtig. Liefde is blind. Toen ik vertelde dat ik graag plastische chirurgie wilde, was niet iedereen even enthousiast. De verhalen over siliconen en enge bijverschijnselen hadden zeker geen goed gedaan.

Mijn vriend heeft nooit moeilijk gedaan over deze stap en heeft het hele proces van dichtbij gevolgd. Ik ben mezelf gaan oriënteren door verschillende klinieken te benaderen. Mijn keuze viel heel snel op Kliniek Zestienhoven. Het eerste telefoongesprek gaf een goed gevoel. De gevraagde documentatie werd gestuurd, die ik goed heb doorgelezen. De eerste afspraak was snel gemaakt. Dr. Timmenga was de specialist die mij zou behandelen. Na enkele voorbeeldfoto’s gezien te hebben, en telkens geroepen “Nee, zo erg is het niet”, heeft hij mijn borsten bekeken en zag geen enkel probleem. Zelfs een prothese bleek niet nodig, wat voor mij echt een opluchting was. Nadat hij goed had uitgelegd hoe hij te werk zou gaan (meerder gesprekken waren mogelijk, maar waren voor mij niet nodig) werd de afspraak gemaakt voor de operatie.

De tweede keer dat ik dr. Timmenga weer zag was de dag van de operatie. Alles liep zoals afgesproken. De operatie is mijn heel erg meegevallen. De specialist heeft geweldig werk geleverd. Op Valentijnsdag mocht ik na een kort onderzoek weer naar huis. Geen bloemen voor mijn lief, maar wel een prachtige boezem.

De genezing liep voorspoedig, hoewel de controles zeer intensief waren. Na twee weken kon ik weer gaan werken. Alleen de lichtrode ankertjes onder mijn borsten verraden de operatie, maar ook die zullen na een tijdje niet meer te zien zijn.

Ervaring 5
Gek genoeg heb ik nooit vervelende of negatieve reacties gehad op mijn "oude" borsten. Mijn oudere broer had wel eens een opmerking. Maar daar heb je een oudere broer voor, denk ik dan. Ook heb ik me nooit echt gespiegeld aan de zogenaamde perfectie. Toch heb ik altijd het gevoel gehad dat het wat meer mocht zijn. Ik ben redelijk lang, 175 cm, draag een normale confectiemaat 38 en was met mijn A-cup gewoon niet gelukkig. Heel even heb ik met een C-cup rond mogen lopen. Dat was na negen maanden zwangerschap alweer voorbij. Op een gegeven moment dacht ik:"Ik ben 31 en als ik in de spiegel kijk, lijk ik van boven pas 15!" En dat vond ik niet meer nodig. Ik ben gaan zoeken naar wat ik wilde en zo bij MediNova terecht gekomen, waar ik meteen een goed gevoel over had. Voor mij was het dus snel duidelijk: “Ik zou nooit meer balen van mijn borsten”. Op 3 juli 2001 ging het gebeuren. Een mooie dag.

De ingreep stelde voor mij eigenlijk niet veel voor. Ik ben geen moment bang geweest en vond het eigenlijk een heel gezellige dag. De mensen die me geholpen hebben, waren allemaal heel lief en ik werd wakker mét borsten. Wat wilde ik nog meer? Ik had geen pijn of zo, wel honger na de operatie. Ik kreeg ook gewoon een broodje gezond van een aardige verpleegkundige. Het klinkt een beetje banaal, maar de ingreep op zich was voor mij zoiets als een oorbel laten schieten. Emotioneel gaat er natuurlijk wel wat meer aan vooraf. Herstellen ging eigenlijk ook best snel, eenvoudig en zonder pijn. De doos pillen die ik heb meegekregen, heb ik niet echt nodig gehad. Alleen de eerste twee dagen na de operatie om te kunnen slapen, heb ik een pijnstiller genomen. Daarna niet meer. Een dergelijk voorspoedig herstel had ik niet verwacht, omdat ik me vooraf aan de operatie niet helemaal aan de regels heb gehouden. Ik had de laatste dagen ervoor alleen maar gefeest, gedronken en gerookt. Toch heeft het geen slechte invloed gehad. Het enige wat ik moeilijk vond, was het hebben van de discipline om bepaalde dingen echt te laten, bijvoorbeeld huishoudelijk werk. Wachten tot iemand anders de stofzuiger pakt, vond ik erg moeilijk. De littekens zijn al helemaal wit en alles is netjes op zijn plaats gekomen. Alles top.

Wat hebben mijn grotere borsten nou uiteindelijk voor mij betekend? Ik vind mezelf nu veel mooier. Ik kan alles aan wat ik leuk vind en ik voel me veel vrijer. Ik heb nu mooie borsten die goed bij mijn figuur passen. Ze zien er ook heel natuurlijk uit. Niet van die Pamela-ballonnen, maar zoals borsten eruit horen te zien. Ze waren wel duur, maar dat heeft me geen moment van mijn beslissing af kunnen houden. Wat ik wel nog even wil zeggen: ik vond mezelf al oké en ben er in de basis niet echt gelukkiger van geworden. Dat was ik toch al. Ik denk ook dat je zoiets echt van binnenuit moet willen en niet vanuit een opgelegd idee. Dan heb je er het meeste plezier van. De enige die echt heeft moeten wennen, was mijn vriend. Hij was heel blij met mijn kleine borsten. Ook was hij vaak bang om me pijn te doen na de ingreep. Na een tijdje is hij er ook aan gewend geraakt en is hij inmiddels net zo blij met alles als ik.

Al met al ben ik blij dat ik de stap heb genomen en vind ik het fijn dat mensen niet meer balend in de spiegel hoeven te kijken en deze stap kunnen zetten.

Ervaring 6
Jarenlang vond ik het allemaal maar onzin. De mensen moesten mij maar nemen zoals ik was en al die lijnen in je gezicht vertellen toch wat je allemaal wel niet meegemaakt zou moeten hebben.

Maar al naar gelang je dan toch ouder wordt, ik ben een man van 48 jaar, ga je wat vaker echt in de spiegel kijken. Is dat allemaal wel zo mooi, ben je nog wel tevreden met je uiterlijk. In ieder geval was het zo dat ik al veel langer meer en meer aandacht aan mijn kleding besteedde, mijn haren kamde en af en toe eens een huidcrème gebruikte. Ook voor mijn werk, waarbij ik veel in contact kom met andere mensen, vind ik het heel belangrijk dat ik er in ieder geval erg verzorgd overkom.

En toen ik bij toeval een keer als proefpersoon gevraag werd voor een behandeling met Botuline toxine, in mijn geval met Dysport, dacht ik: “ waarom ook niet.” Dus zo gezegd zogedaan, het product werd in kleine hoeveelheden rond mijn ogen ingespoten. Het was een paar weken voor de zomervakantie vorig jaar, dus ik ging “strak” de zon in. Het resultaat was grandioos vond ik zelf. Geen witte streepjes meer rond mijn ogen, alles lekker egaal bruin, prachtig.

De volgende stap was vervolgens snel gemaakt. Mijn voorhoofd moest er ook aan geloven. Door mijn contactlenzen en de vele kilometers die ik in de auto doorbreng, trok ik nogal wat plooien in mijn voorhoofd. “ Wat kijk je zorgelijk” werd er dan vaak gezegd of “ is er iets?”. Al dat soort vragen zijn nu verleden tijd. Ik krijg nu meer en meer de opmerking “ wat zie je er goed uit”, te horen. Een ander bijkomend voordeel is dat mijn spanningshoofdpijn inmiddels helemaal weg is. Mooi meegenomen.

Ik verwacht wel dat ik hier nu mee door zal gaan, het werkt fantastisch, is volkomen veilig en geeft me een lekker ontspannen gevoel!

Ervaring 7
Tot voor kort was ik er van overtuigd dat ik het geen probleem zou vinden om rimpels te krijgen naarmate ik ouder werd. “Dat hoort er gewoon bij!”, dacht ik altijd. Maar ik was toch ijdeler dan ik had gedacht.

Toen ik de tekenen van ouder worden in mijn gezicht begon te zien, werd het opeens een heel ander verhaal. Door een duwtje in de rug van een collega ben ik eens gaan praten met een plastisch chirurg. Met in mijn achterhoofd de kennis dat er van alles aan te doen is door de vele vormen van inspuitingen die er nu zijn tegen rimpels. Ik kreeg het advies om onder andere het deel onder mijn jukbeenderen wat op te vullen met één van de blijvende vormen van inspuitingen, Bio-alcamid genaamd. Dit is een gel die voor 95% uit water bestaat en lichaamsvriendelijk is.

Ik kon me niet echt een voorstelling maken bij opvulling onder de jukbeenderen en kon me niet voorstellen wat dat zou doen met de rimpeltjes die bij mij waren ontstaan rond de plooien bij mijn mond. Ik heb daarom vooraf specifiek aan de arts gevraagd of ik dan van die jukbeenderen zou krijgen, waarvan iedereen zou denken dat ze opgevuld zijn met siliconen. Mij werd plechtig beloofd dat dit absoluut niet het geval was. Ook wilde ik natuurlijk weten of het pijnlijk zou zijn. Ik ben daar namelijk helemaal geen held in. De chirurg vertelde me dat Bio-alcamid wordt ingebracht na verdoving van het te behandelen gebied, omdat het een dikke substantie is die pijnlijk kan zijn bij het injecteren. Ook werd mij verteld dat ik me wat “suf” zou voelen na de behandeling. Van het inspuiten heb ik inderdaad niets gevoeld door de verdoving. Het resultaat is geweldig. Halverwege de behandeling mocht ik even in de spiegel kijken om het verschil te zien en ik was enorm verbaasd dat zó weinig opvulling zo’n goed resultaat kon geven. Naarmate de huid ouder wordt, verliest het elasticiteit en weefsel. Door het gebied onder mijn jukbeenderen wat op te vullen werd mijn gezicht direct wat strakker en waren de plooien rondom mijn mond zo goed als weg.

De volgende dag kon ik gewoon werken. Je ziet namelijk niets van de behandeling. Mijn gezicht is bij mijn jukbeenderen een paar dagen wat pijnlijk geweest en ik voelde mij een dag lang iets minder fit. Dit komt omdat er een lichaamsvreemde stof in je is gespoten en daar reageert je lichaam dan ook op. Het is ook een vreemd gevoel wanneer je bijvoorbeeld lacht. Dit komt omdat je voelt dat er iets zit wat er voor de behandeling niet zat. Na een dag of twee werd mijn rechterwang op de plek waar de Bio-alcamid was ingespoten een beetje blauw, maar dat was twee dagen later helemaal weggetrokken. Ik heb het er graag voor over gehad, want het resultaat is fantastisch.

Twee dagen later moest ik vliegen en kreeg op Schiphol visioenen van gezakte Bio-alcamid, zodat ik ineens met opgevulde kaken zou lopen in plaats van jukbeenderen. Ik was namelijk vergeten te vragen of ik kon vliegen zo kort na de behandeling. Er was uiteraard niets aan de hand en ik ben veilig geland met mooie strakke wangen.

Ervaring 8
Dat zei ik altijd op feestjes en partijen, wanneer de discussie ging over plastische chirurgie. Allemaal niet nodig. Natuurlijk oud worden is mooi, rimpels, slappe borsten horen erbij. Ik hoor het me nog zeggen. Totdat bij mij de eerste rimpels verschenen. “Shit” dacht ik. Ik ben pas 36.

“Met de leeftijd komen de rimpels”. Mijn eigen woorden uit de mond van anderen begonnen me te irriteren. Ik wil die rimpel niet, dacht ik. Dus ging ik samen met een vriendin op weg naar een open dag over rimpelbehandelingen in Kliniek “Klein Rosendael”. Heel leuk, en nog leuker was: Ik ben niet de enige die zich ergert aan zijn of haar rimpels. Ik wist het toen zeker. Ik ga er iets aan doen. Ik besloot samen met de plastisch chirurg, na een uitgebreide uitleg over verschillende type rimpels, mijn frons en voorhoofdsrimpels te laten behandelen met Botox. De eerste prik viel goed tegen. Het kraakte. Ik moeste me meer ontspannen, want de assistente had mijn nagels in haar hand staan. Even diep doorademen en daarna viel het inderdaad mee. Vijf minuten later en de make-up bijgewerkt zag je niet dat er wat gebeurd was.

Die zelfde avond kreeg ik een lichte hoofdpijn die geen paracetamol waard was, maar ik was toch blij dat de plastisch chirurg me ervoor had gewaarschuwd. Twee dagen erna voelde ik een licht dof gevoel over mijn voorhoofd. Een week later voelde ik niks meer en mijn rimpels zijn al duidelijk minder. Heerlijk.

Ik ben blij dat ik het gedaan heb. De behandeling moet wel herhaald worden over vier maanden. Maar ja, ik laat mijn grijze haren om de zes weken verven en dat duurt langer. Maar dat vind iedereen normaal. Grijze haren mag je laten verven, en van mij mag je nu ook je rimpels laten vervagen.

Ervaring 9
Na de operatie hoefde ik helemaal geen pijnstillers te gebruiken, geweldig! Ik heb precies gedaan wat de verpleging had opgedragen en ik heb nergens last van gehad. Knap staaltje werk! Ik had nooit nagedacht over een privé-kliniek, maar ben erg enthousiast over de zeer cliëntvriendelijke houding. Dankzij jullie werd mijn aanvraag bij het Zilveren Kruis toch nog redelijk snel behandeld.

Ervaring 10
Mijn complimenten voor de persoonlijke aandacht van iedereen. Heb de hele behandeling als zeer prettig ervaren en ben daarom blij voor MediNova te hebben gekozen in plaats van een regulier ziekenhuis.

Ervaring 11
Mede door de prima website en documentatie van een vriend is alles zeer duidelijk geweest. De zorg en nazorg waren prima. Ik kan en zal de kliniek bij iedere belanghebbende aanbevelen. Klein Rosendael is groots wat betreft de opvang, begeleiding en behandeling. Je wordt als mens behandeld en niet als nummer. In één woord: geweldig!

Ervaring 12
De laatste tijd kreeg ik steeds meer last van "zakkende oogleden". Een vriendin raadde mij aan naar Kliniek Klein Rosendael te gaan. Zij was hier erg goed geholpen en dus zeer over de kliniek te spreken. Vervolgens heb ik zelf contact gezocht en een afspraak gemaakt voor een ooglidcorrectie.

Het eerste consult was zeer relaxed en de sfeer prettig. Dit was net zo op de dag van de operatie. Er is vriendelijk personeel aanwezig, waarbij je je helemaal op je gemak voelt.
Wat betreft de nazorg had ik verwacht dat de specialist nog wel even zou kijken naar het resultaat, maar dat gebeurde niet omdat de behandeling meteen goed geslaagd was.

Al met al ben ik zeer tevreden en ik raad het iedereen aan om naar Kliniek Klein Rosendael te gaan! Met name vanwege de ongedwongen sfeer en het eindresultaat waar ik zeer tevreden over ben. Het is toch heel wat anders dan een behandeling in een ziekenhuis. Daar ben je meer een nummer en hier voel je je veel meer op je gemak!