Zoek patiëntinformatie

• Home
>
• Patiëntinformatie
>
• Patiëntverhalen bekende nederlanders en sporters

Patiëntverhalen bekende nederlanders en sporters

Downhill Mountainbiker Koen van Valkenhoef: "Ik ben door één van de beste chirurgen in Nederland geholpen"

Fietsen zit in mijn bloed. Toen ik zeven jaar oud was, begon ik al op de BMX met fietscrossen. In 1992 ben ik daarmee zelfs europees kampioen geworden. In 1998 ben ik begonnen met Downhill mountainbiken. Dit zijn wedstrijden waarbij je een steile berg af gaat over een uitgezet parcours met snelheden tussen de 30 en 90 kilometer per uur. Elke rijder  rijdt een eigen ”run” op tijd. Wie de snelte tijd neer zet, wint de wedstrijd.

In 2000 haalde ik mijn eerste UCI punten in de Duitse cup. Dit betekende dat ik mocht gaan deelnemen aan de worldcup, een serie van 8 wedstrijden. Dat was wel even wat anders dan een wedstrijdje in Belgie of Duitsland. De parcoursen zijn langer, steiler, technischer en het niveau van de rijders ligt een stuk hoger. Alleen de beste rijders van de wereld rijden hier. Elk jaar groeide ik in mijn prestaties. In 2002 qualificeerde ik me voor het eerst voor de finale. De finale bestaat uit de beste 80 rijders van de qualificaties waar zo’n 250 man aan de start staat. 2003 was voor mij een top jaar. Ik maakte de stap naar de top 40 in de worldcup met in Alp d’ Huez de 32e plek als beste resultaat, een ware prestatie. 

Voor 2004 had ik wilde plannen. Ik wilde nog betere resultaten neer zetten maar toen ging het mis. Tijdens een Worldcup wedstrijd in Oostenrijk gleed mijn achterwiel weg bij het aanremmen van een steile bocht naar rechts. Ik viel als het ware naar beneden in de bocht omdat deze zo steil was en kwam zo’n 2 meter lager terecht. Ik ving mezelf op met mijn rechter been om overeind te blijven. Daarbij verdraaide ik mijn knie. Ik maakte de wedstrijd wel af, maar de knie deed zeer. Beneden aangekomen dacht ik met een half uurtje rust wel weer hersteld te zijn om verder te racen. Het tegendeel was waar, mijn knie werd enorm dik en kon er absoluut niets meer mee.

Ik besloot om pas terug in Nederland naar een specialist te gaan. Ik ben naar de eerste hulp gegaan en daar maakten ze röntgen foto’s. Daar was niets bijzonders op te zien. Een MRI scan moest uitsluitsel geven. Fors letsel aan de voorste kruisband was de diagnose. Omdat er nog enige funktie verwacht werd van de flink ingescheurde (zo goed als afgescheurde) kruisband was fysio en optrainen het advies. Zo gezegd zo gedaan. In 2004 heb ik verder geen wedstrijden meer gereden. In 2005 stond ik weer aan de start. In het begin van het seizoen miste ik nog wat vertrouwen in de knie maar al snel reed ik weer voorin mee. Ik werd dat jaar zelfs nederlands kampioen.

Voor 2006 had ik weer enorme ambities en begon ik super getraind weer aan een nieuw seizoen. De wedstijden gingen erg lekker, ik deed weer voorin mee. Tot de Worldcup wedstrijd in Schotland in juni. Tijdens de qualificatie ging ik een stijl en modderig bos met gladde boomwortels in. Onderin zat een bocht naar rechts. Ik ging op de limiet naar beneden, maar onderin de bocht ging het weer met hetzelfde been mis. Ik moest een voet bijzetten om de bocht te halen. Ik zette mijn voet neer in de modder en draaide met mijn lichaam de fiets door de bocht. Ik voelde dat er iets verschoof in mijn knie. De knie deed weer zeer en werd later weer dik. Ik was uitgeschakeld voor de finale.

Met een Belgisch fietsmaatje ben ik toen terug naar het vaste land gereisd. Hij adviseerde mij om direct in België langs zijn vaste sportorthopeed te gaan. Daar kon ik direct terecht. Hij moest daar toch langs. Hij heeft mij grondig onderzocht en concludeerde dat er helemaal geen voorste kruisband meer aanwezig was. Hij zei dat een operatie noodzakelijk was als ik op mijn niveau wilde blijven sporten. Ik kon bij hem terecht, maar besloot om mij in Nederland te laten opereren. Ik heb aan mijn fysiotherapeut in Soesterberg  gevraagd of hij een goede sportorthopeed wist in Nederland. Hij vertelde mij dat Alex Fiévez één van de beste is in Nederland. Hij kende zijn naam vanuit de voetbal wereld. Ik ben op zoek gegaan naar hem en kwam in Kliniek Zestienhoven terecht. Daar kon ik snel terecht.

Ik maakte een afspraak bij Dhr. Fiévez in Kliniek Zestienhoven. Bij binnenkomst kreeg ik al meteen het gevoel dat dit de juiste plek voor mij was. Geen ziekenhuis gevoel en een vriendelijk ontvangst. Alex Fiévez gaf mij ook direct een goed gevoel. Hij begreep mij meteen. Hij heeft mij onderzocht en geadviseerd op een prettige manier. De beslissing om tot operatie over te gaan moest ik zelf maken. Dit omdat je voor fietsen in principe geen voorste kruisband nodig hebt. In mijn sport is het moeilijk te zeggen. Maar omdat bij motorcross, waar mijn sport enigszins op lijkt, voorste kruisbanden over het algemeen wel gereconstrueerd worden heb ik besloten om het toch te doen. Ik had geen zin om telkens weer voorzichtig te moeten zijn met bijsturen tijdens de afdaling. Ik heb gewacht tot het eind van het wedstrijdseizoen en ben toen in september geopereerd.

Ik was nog nooit eerder in een ziekenhuis geweest, maar de operatie viel reuze mee.
De eerste paar weken waren wel vervelend. Je kan dan niet zo veel en dat is wennen voor een sportman. De revalidatie viel op zich ook wel mee. Ik ben gewend om te trainen. Enkele dagen na de operatie werd direct begonnen met de revalidatie bij mijn fysio in Soesterberg. Na 2 weken ben ik bij Tim Binkhorst, de fysiotherapeut van Kliniek Zestienhoven, voor de eerste controle terug geweest. Tim is echt een leuke vent. Hij doet zijn werk goed en hij legt alles op een leuke manier uit als je vragen hebt. Hij neemt daar echt de tijd voor. Ik kon hem trouwens ook altijd bellen als ik iets had. Daarna ben ik verder begeleid door mijn eigen fysiotherapeut in Soesterberg. In het begin waren de oefeningen heel beperkt, maar beschouwde het als een uitdaging om snel te herstellen. Vanaf de 4e week begon ik met hometrainen thuis. Na 8 weken ben ik buiten gaan fietsen, op tijden dat er niet veel verkeer was. Na 12 weken mocht ik weer draaibewegingen maken. Vanaf dat moment ben ik voorzichtig in het bos gaan mountainbiken. Na 6 maanden begon ik weer met specifieke downhill trainingen op een trainingsparcours in België. Ik vond het best eng in het begin en het niveau was nog lang niet wat het zijn moest. Maar uiteindelijk is alles erg voorspoedig gegaan.

Mei 2007 was mijn eerste wedstrijd. Ik had geen toptijd, maar ik was toch tevreden over het resultaat. Ik had mij voorgenomen om eind juli  op mijn oude niveau terug te zijn en dat is mij bijna gelukt. Nog niet 100%, maar ik zit erg in de buurt. Mijn beste prestatie na de operatie is een 4e plek geweest tijdens een wedstrijd in de UCI categorie E1 (deze klasse ligt net onder het wereldbekerniveau).

Ik ben nu 31 jaar en ga sowieso door met fietsen. Ik kan voor 2008 weer een volledige voorbereiding gaan afwerken om topfit te zijn voor het seizoen. Ik twijfel nog wel of ik weer mee ga doen aan de worldcup. Waarschijnlijk gaat het toch weer kriebelen, ik zie het wel. Ik ben dit jaar ook begonnen als rijder/begleider voor het Willems racing Team. Een nieuw team met leuke ambities voor de komende jaren. Ik vind het ook erg leuk om aan de opbouw van dit team mee te werken.

Al met al ben ik erg tevreden met hoe alles gegaan is. Als ik aan mijn andere knie iets zou krijgen, zou ik zeker weer naar Kliniek Zestienhoven gaan. De kliniek vond ik geweldig en ik ben gelukkig geholpen door één van de beste chirurgen van Nederland, Alex Fievez. Hij weet hoe sportmensen denken en in elkaar zitten, en dat was voor mij erg belangrijk. Een sportman wil namelijk maar één ding: sporten op topniveau. Verder mocht ik op de dag van de operatie al naar huis en dat vond ik ook erg fijn. Ik hou namelijk helemaal niet van ziekenhuizen. In Kliniek Zestienhoven heerst gewoon een relaxte sfeer. Ik heb trouwens ook nog een filmpje van de highlights van mijn operatie meegekregen. Op de beelden is de binnenkant van mijn knie te zien tijdens de operatie en dhr Fievez geeft hierbij leuk commentaar. Dat vond ik toch wel bijzonder om te ontvangen. Ik kijk er nog geregeld naar. Een grote pluim voor Kliniek Zestienhoven!

Hans Breukhoven: "Ik heb geen moment het gevoel gehad dat ik in een ziekenhuis zat."

Ik liep ongeveer vier maanden rond met klachten, ik had erg veel pijn aan mijn knie. Ik wist niet wat de directe aanleiding was. Misschien was het wel gebeurd na een weekje skiën, maar daar ben ik mij niet van bewust. Ik ben niet direct tot actie overgegaan. Mijn gevoel zei me dat het wel vanzelf over zou gaan. Maar goed, dat gebeurde dus niet. Een tijdje heb ik mij nog gewaagd aan het alternatieve circuit, omdat ik wat angstig ben voor operaties. Ik vind het gewoon niet prettig als er in mij wordt gesneden.

Omdat het niet over ging, ben ik rond gaan bellen. Ik wilde eigenlijk bij de beste orthopedisch chirurg in Nederland terecht komen. Eigenlijk was iedereen unaniem, daarvoor moest ik bij Dr. Marcel Driessen zijn. Een afspraak voor het eerste consult in het Rode Kruis ziekenhuis was snel gemaakt. Hij stuurde mij tevens door voor een MRI. Daaruit bleek dat ik een scheurtje had in mijn meniscus en er zat een cyste achter. Dr. Driessen wilde mij snel opereren. Dat was mogelijk in MediNova Kliniek Zestienhoven, omdat hij daar tevens als orthopeed werkzaam is.

Het grappige was echter, dat een dag na het consult de pijn over was. Drie dagen vooraf aan de operatiedatum heb ik opgebeld om mij af te melden: “Ik moet naar het buitenland, dus het kan niet doorgaan”. De echte reden was natuurlijk dat ik het overgaan van de pijn als smoes heb gebruikt, omdat ik gewoon niet durfde. Op die bewuste dag, vrijdagochtend, heb ik wederom contact opgenomen en aangegeven dat ik toch maar wilde komen. Achteraf ben ik daar erg blij mee. Dit is nu drie weken geleden en het gaat helemaal goed. Dit weekend ga ik voor het eerst weer lopen.

Alle lof voor Kliniek Zestienhoven, alles was super verzorgd. In welk ander ziekenhuis kun je terecht voor de operatie, nadat je een paar dagen eerder hebt afgebeld? Deze flexibiliteit is typerend voor de kliniek. Daarnaast ben ik gewoon erg snel, professioneel en vooral vriendelijk geholpen door het hele team. Ik heb geen moment het gevoel gehad dat ik in een ziekenhuis zat.

Verhaal Alfred Schreuder, speler bij FC Twente: "Ik adviseer iedereen om naar deze kliniek te gaan"

In 2005 kreeg ik last van mijn linker achillespees. Ik was mij bewust van het feit dat deze klachten waren ontstaan door overbelasting. Binnen een paar weken was ik niet meer in staat om hard te lopen. Ik heb toen ongeveer drie maanden lang niet kunnen spelen voor Feyenoord. Daarna ben ik een korte periode wel fit geweest. Die periode was echter van korte duur. Na twee maanden waren de klachten van mijn achillespees weer helemaal terug. In deze periode kwam ik terecht bij orthopaedisch chirurg Alex Fiévez.

Alex Fiévez kende ik al erg goed. Tijdens de zes jaar van mijn carrière bij NAC Breda, was hij verbonden aan de vereniging als clubarts. Hij kende mij fysiek als speler door en door. Hij heeft mij zelfs in die periode aan mijn knie en enkel geopereerd, dus ik kende zijn kwaliteiten. Hij werkte toen als orthopedisch chirurg in het Amphia ziekenhuis in Breda.

Mijn eerste operatie in MediNova Kliniek Zestienhoven door Fiévez was een kijkoperatie. Na deze operatie was ik kort in staat om langzaam weer mee te trainen. Ik bleef echter last houden van die achillespees. Daarbij speelde mee dat mijn dochter Anouk toentertijd ernstig ziek was. Voor mijn gevoel en ook volgens mijn begeleiders, waaronder Alex Fiévez, hebben die zorgen daar een enorme invloed op gehad. Mijn persoonlijke situatie had toen wel degelijk een effect op mijn belastbaarheid en genezingsproces.

Een tweede kijkoperatie was nodig. Echter eveneens na deze operatie was ik niet in staat om fit te worden en bleef mijn achillespees parten spelen. In de periode tussen de tweede en derde (en tevens laatste operatie) is mijn dochtertje aan haar ziekte overleden. Dat was een verschrikkelijk moeilijke tijd, waardoor ik mij helemaal niet op mijn herstel kon en wilde richten. Daarnaast en misschien wel juist vanwege deze ellende, waar ik met mijn gezin doorheen moest, ontstonden er meer problemen rond die pees. Ik kreeg een fistel, dit is een onderhuidse zweer, in het gebied bij mijn achillespees.
 
In juni 2006 ben ik uiteindelijk een derde keer door Alex Fiévez geopereerd. Deze laatste keer heeft hij het hele gebied rond de pees schoongemaakt en de fistel verwijderd. En sindsdien ga ik helemaal als een speer. Binnen een half jaar kon ik spelen en was ik weer helemaal fit. Ik wist dat mijn langdurige en moeizame herstel niet aan Fiévez lag, deze man is zo verschrikkelijk kundig. Het lag voornamelijk aan die verschrikkelijke en moeilijke periode die ik heb moeten doorstaan. Vooraf aan mijn laatste operatie hadden veel mensen er geen geloof meer in dat het goed zou komen met mijn linkerbeen. Dit seizoen ben ik begonnen bij FC Twente en ik heb helemaal nergens meer last van.

Ook over MediNova Kliniek Zestienhoven ben ik enorm te spreken. Je hoeft maar te bellen en je kan bij wijze van spreken direct langskomen. De service is goed en heel persoonlijk. De sfeer in de kliniek straalt warmte uit. Het voelt alsof je bij goede vrienden op visite komt, heel bijzonder. Iedereen in de kliniek voelt zich betrokken bij de patiënten: de dames van de receptie, de specialist, de fysiotherapeut, echt iedereen. In de volksmond wordt deze kliniek een privékliniek genoemd, maar dat is verwarrend. De meeste mensen denken hierdoor dat het alleen voor welgestelden toegankelijk is. Terwijl de behandelingen gewoon vergoed worden door de verzekeraar.

Omdat ik weet dat ze goede zorg zonder wachtlijst verlenen en je niet zelf hoeft te betalen, adviseer ik dan ook iedereen om naar deze kliniek te gaan.

Verhaal Rob Penders, verdediger bij NAC Breda: "Ik kreeg een tik op mijn knie"

Rob Penders voetbalt al sinds 2000 als verdediger bij NAC. ‘De eerste jaren had ik nergens problemen mee’, zegt hij, ‘maar de laatste twee jaar heb ik twee stevige blessures achter de rug. De eerste, het scheuren van de mediale band, was nog redelijk snel hersteld. Maar de tweede blessure was erger.’

Het is inmiddels twee seizoenen geleden. Het team van NAC zat goed in de wedstrijd toen Rob ineens een harde tik achter tegen zijn knie kreeg. ‘Het was de laatste wedstrijd van dat seizoen’, herinnert Rob zich. ‘En het deed wel flink pijn, maar toch had ik in eerste instantie niet in de gaten hoe erg het was. Ik ging ervan uit dat ik er met de zes weken rust na het seizoen gewoon weer van af zou zijn. Zo’n bloeduitstorting trekt immers wel weer weg.’

Maar het liep anders. Toen Rob na die zes weken vakantie weer ging trainen, bleek zijn knieblessure toch erger dan hij vooraf had gedacht. Hij vertelt: ‘Op de knie was kalk ontstaan en daardoor raakte een zenuw ingeklemd. De bewegingen die je met je knie moet maken tijdens het voetballen, werden daardoor erg pijnlijk.’ Bijkomend probleem was dat Robs klacht niet vaak voorkomt, en dus niet direct werd herkend. ‘Het was moeilijk om de diagnose te stellen’, vertelt hij. ‘Dat is het lastige met zenuwpijn: die geeft ook uitstraling naar andere plaatsen. In mijn geval ging het om het onderbeen. Hierdoor was het moeilijk om te bepalen waar de pijn precies vandaan kwam.

Dat seizoen kwam Rob nauwelijks aan spelen toe. Hij werd in september geopereerd in Kliniek Zestienhoven van MediNova, toen het seizoen net begonnen was. ‘Ik heb na mijn herstel van die operatie nog wel een tijdje gevoetbald’, zegt hij, ‘maar ik kreeg andere blessures en bovendien kreeg ik al snel weer last van mijn knie.’ Daarin bleek een bobbeltje te zijn ontstaan dat zich vulde met vocht. ‘In het begin werd dit twee keer per week met een spuitje weggezogen’, zegt Rob, ‘maar het kwam net zo snel weer terug.’ De druk van het vocht zorgde ervoor dat dezelfde zenuw opnieuw bekneld en dus beschadigd raakte.

Bij de eerste operatie werd de kalk weggehaald die de zenuw beknelde. Dat was binnen een uurtje gebeurd. De tweede ingreep, wederom bij MediNova, duurde langer. Rob lag meer dan twee uur op de operatietafel terwijl het lek gedicht werd en de zenuw schoongemaakt. Rob vertelt: ‘Ik had me gelukkig niet zenuwachtig gemaakt voor de operatie. Toen die achter de rug was, zei orthopeed Alex Fiévez dat de zenuw weliswaar ernstig beschadigd was, maar dat hij er toch op rekende dat deze zich volledig zou herstellen.’ Afgelopen maart begon Rob met revalideren en in juli ging hij weer meedoen met de groepstrainingen. ‘Heel voorzichtig’, zegt hij zelf.

Inmiddels gaat het weer helemaal goed. ‘Ik speel weer volledig mee’, zegt Rob trots. ‘Ik heb er wel een hard hoofd in gehad. Zeker omdat zenuwherstel veel langer duurt dan herstel van een beschadigde spier. Dat was wel frustrerend. Maar de pijn werd langzaam minder en nu heb ik er nog maar nauwelijks last van. Op het veld denk ik er nooit meer aan. Ik speel weer op volle sterkte mee. Alex Fiévez heeft gelukkig helemaal gelijk gehad.’

Verhaal van Kurt Elschot, verdediger bij NAC Breda

Kurt Elshot had al een carrière bij FC Groningen achter de rug toen hij in 2005 als verdediger bij NAC de gelederen kwam versterken. ‘Ik heb eigenlijk nooit blessureproblemen gehad’, zegt hij. ‘Ook al die tien jaar in Groningen niet.’ Maar tijdens een training ging het fout. ‘Dat kwam echt totaal vanuit het niets’, zegt Kurt. ‘Het gebeurde tijdens de warming-up. Ik maakte een onnatuurlijke beweging met mijn rechterknie, waardoor die naar binnen klapte. Ik stopte meteen met de training. Aanvankelijk dacht ik nog dat het meeviel, maar ik kon niet meer aanzetten en ik voelde die knie ook bij iedere beweging heel sterk.’

Meteen de volgende dag werd een MRI scan gemaakt. Toen bleek dat in de meniscus een scheurtje was ontstaan. ‘Toen werd alles ineens heel snel geregeld’, zegt Kurt. ‘Het gebeurde op een zondag en op woensdag lag ik al op de operatietafel in Kliniek Zestienhoven (MediNova). Alex Fiévez doet veel orthopedisch werk voor sporters en komt wekelijks bij NAC. Dat is wel een voordeel geweest in mijn geval.’

Voor de operatie was Kurt niet bang. Hij had al eens eerder een kleine ingreep meegemaakt, toen een stukje kraakbeen uit een teen moest worden verwijderd, dus hij wist wat hij kon verwachten. ‘Bovendien kreeg ik voor de operatie heel goede uitleg, waarbij me precies werd verteld wat er zou gaan gebeuren’, herinnert hij zich. ‘Tijdens de operatie werd een loszittend stukje van de meniscus verwijderd en de knie werd schoongemaakt. Het losse stukje was zo klein dat er niets voor in de plaats hoefde te komen. ‘Maar ik heb wel geluk gehad’, zegt Kurt. ‘Dat werd me na de operatie wel duidelijk. Toen werd me verteld dat het probleem een stuk groter was geweest als dat scheurtje net iets verder naar links of naar rechts had gezeten.’

Kurt was maar een half uurtje in de operatiekamer. ‘Ik ging om twee uur naar binnen en om half vijf liet ik me al weer naar huis rijden’, zegt hij. ‘De eerste week heb ik thuis op de bank gelegen en daarna ben ik begonnen met revalideren. Ik moest fietsen en krachttraining doen. Gelukkig heb ik geen terugslag gehad. En de pijn viel mee. Al gingen sommige oefeningen wel moeilijker, zoals mijn knie buigen.’

Afgelopen zondag speelde Kurt voor het eerst sinds het ontstaan van zijn blessure weer mee, zes weken na de start van zijn revalidatie. ‘Dat had eigenlijk al een week eerder moeten zijn’, zegt hij, ‘maar die wedstrijd werd afgelast. Toen ik weer speelde, merkte ik meteen dat mijn knie weer goed aanvoelde. Ik kon hem volledig belasten. En als je daar doorheen bent, dan weet je wel dat het verder weer goed zit.’

Helaas verliep die wedstrijd niet zo succesvol. ‘Maar dat lag niet aan mijn knie’, zegt Kurt. ‘Ik heb gewoon alles kunnen doen, zonder belemmeringen. De dag na de wedstrijd was mijn knie weer een beetje gevoelig bij het buigen, maar dat lijkt me logisch na negentig minuten spelen. Het gaat bovendien om de buitenste meniscus en dan duurt herstel altijd wat langer dan bij de binnenste, heb ik begrepen. En op de plaats van het litteken is de huid nog wat stijf. Die moet echt even warm worden. Maar ik mag bepaald niet klagen. Ik ben uitstekend geholpen en kan inmiddels weer helemaal meedoen.’