Patiëntervaringen Plastische Chirurgie

Brief van een cliënt na een armlift 

Beste dokter Schermer Voest,
 
Het is morgen een week na mijn armlift. Gisteren heeft u mij gezien en zijn de verbanden vervangen door kousen. Ik ben gestopt met alle pijnstillers en het gaat op wat ongemak na volgens mij helemaal naar wens....Ik kan het niet nalaten u bijgaande 2  voor en na-foto's te sturen. Ik weet dat de arm nu nog een beetje strak staat en dat later de arm iets verslapt, maar ik ben zo vreselijk blij! Uit de na-foto blijkt inderdaad dat het litteken zich aan de binnen-achterkant van de arm bevindt. Ik heb ook achteruit in de spiegel gekeken en het litteken is niet te zien wanneer ik mijn armen naar beneden houd. Zodra de pleisters en de hechtingen zijn verdwenen begin ik met de siliconenpleisters.
 
Ik mocht geen wonderen verwachten, maar dit is voor mij absoluut grote klasse. Tot 23 november bij de controle! Heel hartelijk bedankt!

[In antwoord op de vraag: "Mogen wij deze mail samen met de gestuurde foto's op onze website gebruiken?" antwoordde mevrouw alsvolgt:]

Ga rustig je gang wat de tekst en de foto's betreft. Ik vind persoonlijk, dat als er iets niet klopt, we er snel bij zijn om te klagen. Een positief geluid kan dan wel eens prettig zijn. Ik ben zelf helemaal geen zeurder en een wonder had ik zeker niet verwacht en ik hou er ook absoluut rekening mee dat de arm nog wat slapper wordt én dan nog het litteken niet te vergeten... maar ik had dit eerste prachtige resultaat niet verwacht en ben heel erg tevreden en blij. Oók over de gang van zaken vóór en tijdens de opname in de kliniek zelf. Vanaf de voorbereiding van de operatie tot het naar huis gaan. Niets was te veel en alles werd gedaan om het me zo veel mogelijk naar de zin te maken... Chapeau!

Met vriendelijke groeten,
 
Anna Verheij 

Ik kon het gewoonweg niet geloven!

Ik heb vorig jaar, vlak voor de zomervakantie, de beslissing genomen om mijn borsten te laten vergroten.

Op mijn 17e begon ik mij enigszins ongerust te maken over de grootte van mijn borsten. Mijn vriendinnen waren allemaal rijkelijk voorzien, maar mijn borsten ontwikkelden zich nagenoeg niet. Op mijn 20e was ik nog zo plat als een dubbeltje. Ik voelde mij niet bepaald gelukkig met de situatie. Ik gedroeg mij tamelijk gecompliceerd. Ik had een minderwaardigheidscomplex. Hoewel ik graag met mijn vriendinnen mee wilde doen, trok ik mij uit tal van situaties terug. Logeren bij een ander, zwemmen of naar het strand, douchen na het sporten. Zodra er mogelijk een situatie kon ontstaan dat mijn kleren uit moesten, wist ik een excuus te bedenken. Ik wilde mij letterlijk en figuurlijk niet bloot geven. Ik schaamde mij. Ik werd er ook behoorlijk mee gepest. Mijn naam werd "platje". Ik kon dan wel door de grond zakken en had er vaak geen antwoord op.

Ik kreeg een vriend, maar van een spontane relatie kon ik niet spreken. Ik vond het niet gemakkelijk, het lag aan mij. Mijn zwangerschap ondervond ik als een hele fijne periode. Niet alleen de komst van mijn eerste kind, maar ook het feit dat mijn borsten behoorlijk groter werden, maakte mij erg gelukkig. Ik voelde mij voor het eerst in mijn leven een vrouw. Helaas de groei van mijn borsten was van tijdelijke aard. Er over praten deed ik niet en dat maakte mijn leven en relatie er allesbehalve gemakkelijker op. Het niet hebben van borsten heeft mij jaren dagelijks in negatieve zin bezig gehouden. Ik voelde mij minderwaardig en was vaak jaloers op anderen, die wel goed voorzien waren. Ik keek zelfs met een zekere nijd naar jonge meiden, die op twaalfjarige leeftijd al meer hadden dan ik ooit gehad had. Ik kreeg gewoonweg een hekel aan mijzelf. Het was een obsessie voor mij.

Hoe het gesprek tot stand kwam weet ik niet meer, maar op een gegeven moment praatte ik met iemand, die een lotgenote bleek te zijn. Het leek of ik mezelf in spiegelbeeld zag. Zij had dezelfde problematische ervaringen, dezelfde emoties. Wij moesten er op dat moment eigenlijk beiden om lachen. Een openbaring. Ik was niet de enige die zich er rot onder voelde! Dat bewuste gesprek, ik was inmiddels 45 jaar, heeft om de één of andere reden mijn ogen geopend. Ik had uiteindelijk een keus. Bij de pakken neer blijven zitten of er iets aan doen. Ik ben op zoek gegaan naar informatie over een borstvergroting. Via internet ben ik op zoek gegaan naar klinieken. In de bibliotheek heb ik veel gelezen over het onderwerp. Ik heb de voor- en nadelen, voor zover ik dat kon, afgewogen. Uiteraard heb ik mijn keuze voor een borstvergroting met mijn echtgenoot besproken. Zijn eerste reactie: "voor mij hoef je het niet te doen". Hij sloeg daarmee de spijker op de kop. Ik deed het voor mezelf. Ik wilde het graag. Ik had zo schoon genoeg van dat verstoppertje te spelen.

Ik heb vier plastisch chirurgen bezocht. Hoewel ik in ieder gesprek nagenoeg gelijkluidende informatie over de mogelijkheden en de operatie kreeg, ondervond ik wel degelijk verschil. Twee chirurgen vond ik afstandelijk. Ik kreeg bij hen het gevoel alsof ik een auto kocht. Zo van: "Mevrouw, u zegt wat u wilt, u bepaalt de grootte, betaalt en ik zorg ervoor". De andere twee chirurgen ervoer ik als betrokken. Zij luisterden vooral naar de achtergrond van mijn beslissing. Ook mijn angst voor de operatie werd niet als onbelangrijk afgedaan. Ik heb uiteindelijk besloten de operatie bij de voor mijn gevoel meest betrokken plastisch chirurg uit te laten voeren. Achteraf een goede keuze gebleken.

De dag van de operatie verliep vlekkeloos. 's Ochtends kwam ik in de kliniek. Ik werd op een prettige manier opgevangen. Het personeel was vriendelijk en zorgzaam. Ik kreeg een infuus en had een kort gesprek met de anesthesist en de plastisch chirurg. Deze laatste tekende een aantal zaken op mijn, toen nog platte, borsten af. Hoewel ik een uur later werd gewekt, had ik het gevoel dat ik droomde. Ik zag twee prachtige borsten aan mijn lijf. Ik kon het gewoonweg niet geloven. Vier uur later kon ik alweer naar huis. Geen verband, maar een stevige BH, maat 75C! Alsof er een wonder was geschied. Het advies dat ik mee had gekregen: zes weken geen zware zaken tillen, rustig aan doen en slapen op de rug. Pijn heb ik niet gehad, maar wel een heel stevig opgeblazen gevoel. De eerste dagen waren niet gemakkelijk. Ik mocht niets doen en dat met een gezin met vier opgroeiende kinderen. Op hun manier echter waren ze erg behulpzaam. Zij wisten hoe belangrijk het voor mij was.

Douchen mocht ik na twee dagen. Het heeft nog vijf dagen geduurd, voordat ik mijn BH afdeed en mijn borsten durfde te bekijken. Ik was bang, maar weet niet goed waarvoor. Ik vond de hele situatie gewoonweg onwerkelijk. Ik kon het niet goed geloven; alsof het voor mij niet was weggelegd. Nadien kon ik van het kijken naar mijn borsten geen genoeg krijgen. Na zeven dagen rust ben ik weer aan het werk gegaan. Uiteraard met de nodige reserves. Ik voelde mij als herboren. De periode van herstel is omgevlogen en na zes weken was alles weer "normaal". Ik schrijf "normaal", maar dat is het eigenlijk niet meer geworden.

Ik loop, inmiddels een half jaar na de operatie, nog steeds op vleugels. Mijn houding en gedrag zijn behoorlijk veranderd. Ik voel mij goed en vindt vooral mezelf de moeite waard. Ik loop fier rechtop en straal gewoonweg.

Ik heb mijn lotgenote over mijn borstvergroting verteld. Zij heeft inmiddels ook de stap gezet. Wij hebben een hele speciale band gekregen. Al onze ervaringen wisselen wij uit. Zij ziet er niet alleen fantastisch uit, zij voelt zich ook als zodanig. Vorige week reageerde zij door te zeggen dat de borstvergroting het beste was wat haar was overkomen: "Ik zou het wel van de daken willen schreeuwen".

Het is niet alleen euforie. Er zijn echt wel momenten geweest, dat ik twijfels kreeg aan de door mij genomen stap. Als ik een pijntje voelde, maakte mij dat onzeker. Ik heb de kliniek opgebeld, maar ik begreep dat het bij het herstel hoorde. Ook het feit dat er "vreemd" materiaal in mijn lijf zat, heeft mij op een bepaalde manier bezig gehouden. Ik kan het gevoel moeilijk beschrijven, maar het werkte beklemmend. In ieder geval een gevoel waar ik voor die tijd geen rekening mee had gehouden. De voordelen zijn echter vele malen groter dan de nadelen. Ik heb er geen moment spijt van, sterker nog, ik had het veel eerder moeten doen. Iedere spiegel of winkelruit is voor mij. Bezoeken aan lingeriewinkels zijn mijn grootste hobby. Zwemmen doe ik graag. Sporten en vooral het douchen erna vind ik heerlijk. Ik voel mij als het ware bevrijd. Het willen hebben van borsten heeft een groot deel van mijn leven in negatieve zin beheerst. Ik droomde over grotere borsten en had daarbij bepaalde voorstellingen. Ik wist dat de ingreep mijn leven zou veranderen. Dat het zo fantastisch zou zijn, daar had ik geen rekening mee gehouden 

Een mooie dag

Gek genoeg heb ik nooit vervelende of negatieve reacties gehad op mijn "oude" borsten. Mijn oudere broer had wel eens een opmerking. Maar daar heb je een oudere broer voor, denk ik dan. Ook heb ik me nooit echt gespiegeld aan de zogenaamde perfectie. Toch heb ik altijd het gevoel gehad dat het wat meer mocht zijn. Ik ben redelijk lang, 175 cm, draag een normale confectiemaat 38 en was met mijn A-cup gewoon niet gelukkig. Heel even heb ik met een C-cup rond mogen lopen. Dat was na negen maanden zwangerschap alweer voorbij. Op een gegeven moment dacht ik:"Ik ben 31 en als ik in de spiegel kijk, lijk ik van boven pas 15!" En dat vond ik niet meer nodig. Ik ben gaan zoeken naar wat ik wilde en zo bij MediNova terecht gekomen, waar ik meteen een goed gevoel over had. Voor mij was het dus snel duidelijk: “Ik zou nooit meer balen van mijn borsten”. Op 3 juli ging het gebeuren. Een mooie dag.

De ingreep stelde voor mij eigenlijk niet veel voor. Ik ben geen moment bang geweest en vond het eigenlijk een heel gezellige dag. De mensen die me geholpen hebben, waren allemaal heel lief en ik werd wakker mét borsten. Wat wilde ik nog meer? Ik had geen pijn of zo, wel honger na de operatie. Ik kreeg ook gewoon een broodje gezond van een aardige verpleegkundige. Het klinkt een beetje banaal, maar de ingreep op zich was voor mij zoiets als een oorbel laten schieten. Emotioneel gaat er natuurlijk wel wat meer aan vooraf. Herstellen ging eigenlijk ook best snel, eenvoudig en zonder pijn. De doos pillen die ik heb meegekregen, heb ik niet echt nodig gehad. Alleen de eerste twee dagen na de operatie om te kunnen slapen, heb ik een pijnstiller genomen. Daarna niet meer. Een dergelijk voorspoedig herstel had ik niet verwacht, omdat ik me vooraf aan de operatie niet helemaal aan de regels heb gehouden. Ik had de laatste dagen ervoor alleen maar gefeest, gedronken en gerookt. Toch heeft het geen slechte invloed gehad. Het enige wat ik moeilijk vond, was het hebben van de discipline om bepaalde dingen echt te laten, bijvoorbeeld huishoudelijk werk. Wachten tot iemand anders de stofzuiger pakt, vond ik erg moeilijk. De littekens zijn al helemaal wit en alles is netjes op zijn plaats gekomen. Alles top.

Wat hebben mijn grotere borsten nou uiteindelijk voor mij betekend? Ik vind mezelf nu veel mooier. Ik kan alles aan wat ik leuk vind en ik voel me veel vrijer. Ik heb nu mooie borsten die goed bij mijn figuur passen. Ze zien er ook heel natuurlijk uit. Niet van die Pamela-ballonnen, maar zoals borsten eruit horen te zien. Ze waren wel duur, maar dat heeft me geen moment van mijn beslissing af kunnen houden. Wat ik wel nog even wil zeggen: ik vond mezelf al oké en ben er in de basis niet echt gelukkiger van geworden. Dat was ik toch al. Ik denk ook dat je zoiets echt van binnenuit moet willen en niet vanuit een opgelegd idee. Dan heb je er het meeste plezier van. De enige die echt heeft moeten wennen, was mijn vriend. Hij was heel blij met mijn kleine borsten. Ook was hij vaak bang om me pijn te doen na de ingreep. Na een tijdje is hij er ook aan gewend geraakt en is hij inmiddels net zo blij met alles als ik.

Al met al ben ik blij dat ik de stap heb genomen en vind ik het fijn dat mensen niet meer balend in de spiegel hoeven te kijken en deze stap kunnen zetten.

Wat kijk je zorgelijk

Jarenlang vond ik het allemaal maar onzin. De mensen moesten mij maar nemen zoals ik was en al die lijnen in je gezicht vertellen toch wat je allemaal wel niet meegemaakt zou moeten hebben.

Maar al naar gelang je dan toch ouder wordt, ik ben een man van 48 jaar, ga je wat vaker echt in de spiegel kijken. Is dat allemaal wel zo mooi, ben je nog wel tevreden met je uiterlijk. In ieder geval was het zo dat ik al veel langer meer en meer aandacht aan mijn kleding besteedde, mijn haren kamde en af en toe eens een huidcrème gebruikte. Ook voor mijn werk, waarbij ik veel in contact kom met andere mensen, vind ik het heel belangrijk dat ik er in ieder geval erg verzorgd overkom.

En toen ik bij toeval een keer als proefpersoon gevraag werd voor een behandeling met Botuline toxine, in mijn geval met Dysport, dacht ik: “waarom ook niet.” Dus zo gezegd zogedaan, het product werd in kleine hoeveelheden rond mijn ogen ingespoten. Het was een paar weken voor de zomervakantie vorig jaar, dus ik ging “strak” de zon in. Het resultaat was grandioos vond ik zelf. Geen witte streepjes meer rond mijn ogen, alles lekker egaal bruin, prachtig.

De volgende stap was vervolgens snel gemaakt. Mijn voorhoofd moest er ook aan geloven. Door mijn contactlenzen en de vele kilometers die ik in de auto doorbreng, trok ik nogal wat plooien in mijn voorhoofd. “ Wat kijk je zorgelijk” werd er dan vaak gezegd of “ is er iets?”. Al dat soort vragen zijn nu verleden tijd. Ik krijg nu meer en meer de opmerking “ wat zie je er goed uit”, te horen. Een ander bijkomend voordeel is dat mijn spanningshoofdpijn inmiddels helemaal weg is. Mooi meegenomen.

Ik verwacht wel dat ik hier nu mee door zal gaan, het werkt fantastisch, is volkomen veilig en geeft me een lekker ontspannen gevoel!

Shit ik ben pas 36

Dat zei ik altijd op feestjes en partijen, wanneer de discussie ging over plastische chirurgie. Allemaal niet nodig. Natuurlijk oud worden is mooi, rimpels, slappe borsten horen erbij. Ik hoor het me nog zeggen. Totdat bij mij de eerste rimpels verschenen. “Shit” dacht ik. Ik ben pas 36.

“Met de leeftijd komen de rimpels”. Mijn eigen woorden uit de mond van anderen begonnen me te irriteren. Ik wil die rimpel niet, dacht ik. Dus ging ik samen met een vriendin op weg naar een open dag over rimpelbehandelingen in Kliniek “Klein Rosendael”. Heel leuk, en nog leuker was: Ik ben niet de enige die zich ergert aan zijn of haar rimpels. Ik wist het toen zeker. Ik ga er iets aan doen. Ik besloot samen met de plastisch chirurg, na een uitgebreide uitleg over verschillende type rimpels, mijn frons en voorhoofdsrimpels te laten behandelen met Botox. De eerste prik viel goed tegen. Het kraakte. Ik moeste me meer ontspannen, want de assistente had mijn nagels in haar hand staan. Even diep doorademen en daarna viel het inderdaad mee. Vijf minuten later en de make-up bijgewerkt zag je niet dat er wat gebeurd was.

Die zelfde avond kreeg ik een lichte hoofdpijn die geen paracetamol waard was, maar ik was toch blij dat de plastisch chirurg me ervoor had gewaarschuwd. Twee dagen erna voelde ik een licht dof gevoel over mijn voorhoofd. Een week later voelde ik niks meer en mijn rimpels zijn al duidelijk minder. Heerlijk.

Ik ben blij dat ik het gedaan heb. De behandeling moet wel herhaald worden over vier maanden. Maar ja, ik laat mijn grijze haren om de zes weken verven en dat duurt langer. Maar dat vind iedereen normaal. Grijze haren mag je laten verven, en van mij mag je nu ook je rimpels laten vervagen.

Geweldig

Na de operatie hoefde ik helemaal geen pijnstillers te gebruiken, geweldig! Ik heb precies gedaan wat de verpleging had opgedragen en ik heb nergens last van gehad. Knap staaltje werk! Ik had nooit nagedacht over een privé-kliniek, maar ben erg enthousiast over de zeer cliëntvriendelijke houding. Dankzij jullie werd mijn aanvraag bij het Zilveren Kruis toch nog redelijk snel behandeld.

Mijn complimenten!

Mijn complimenten voor de persoonlijke aandacht van iedereen. Heb de hele behandeling als zeer prettig ervaren en ben daarom blij voor Medinova te hebben gekozen in plaats van een regulier ziekenhuis.

Mede door de prima website

Mede door de prima website en documentatie van een vriend is alles zeer duidelijk geweest. De zorg en nazorg waren prima. Ik kan en zal de kliniek bij iedere belanghebbende aanbevelen. Kliniek Klein Rosendael is groots wat betreft de opvang, begeleiding en behandeling. Je wordt als mens behandeld en niet als nummer. In één woord: geweldig!

Zeer relaxed en een prettige sfeer

De laatste tijd kreeg ik steeds meer last van "zakkende oogleden". Een vriendin raadde mij aan naar Kliniek Klein Rosendael te gaan. Zij was hier erg goed geholpen en dus zeer over de kliniek te spreken. Vervolgens heb ik zelf contact gezocht en een afspraak gemaakt voor een ooglidcorrectie.

Het eerste consult was zeer relaxed en de sfeer prettig. Dit was net zo op de dag van de operatie. Er is vriendelijk personeel aanwezig, waarbij je je helemaal op je gemak voelt.
Wat betreft de nazorg had ik verwacht dat de specialist nog wel even zou kijken naar het resultaat, maar dat gebeurde niet omdat de behandeling meteen goed geslaagd was.

Al met al ben ik zeer tevreden en ik raad het iedereen aan om naar Kliniek Klein Rosendael te gaan! Met name vanwege de ongedwongen sfeer en het eindresultaat waar ik zeer tevreden over ben. Het is toch heel wat anders dan een behandeling in een ziekenhuis. Daar ben je meer een nummer en hier voel je je veel meer op je gemak!

Geslacht:	Man Vrouw
Naam:
Geboortedatum:
Adres:
Postcode:
Woonplaats:
Telefoonnr.:
E-mailadres: *
Ik heb een specifieke vraag:
Mijn vraag heeft betrekking op	Orthopedie Neurochirurgie Plastische chirurgie Algemene chirurgie Oogheelkunde Refractiechirurgie Anesthesie Overige
Hoe bent u bij ons terecht gekomen?	Advertentie in een tijdschrift Advertentie in een regionale krant Advertentie in een gratis huis-aan-huisblad Zoekmachine Google Link op een andere website Sportvereniging Informatiebijeenkomst Open dag van de kliniek Via familie of vrienden Verzekeringsmaatschappij Via de huisarts Anders
Hoe wilt u dat wij contact opnemen?	Per mail (niet mogelijk om een afspraak te maken) Per telefoon
Captcha code *	(Type deze code over)