Patiëntervaringen bekende sporters

Zeer tevreden over de behandeling en ook over de manier waarop er met mij mee gedacht wordt!

Met de Dutch TT van Assen in 2010 stond ik in de Dutch Supersport als 5e getraind op de tweede startrij. Ik was hiermee de snelste nieuwkomer in dit startveld.
Bij de start sloeg echter mijn motor vanwege een elektronisch probleem af en werd ik van achteren door de een na laatste rijder geraakt en in mijn val door de laatste rijder met 130 km. vol geraakt en overreden.

Met spoed werd ik naar het UMCG Groningen vervoerd waar het volgende werd geconstateerd. Bekken op vier plaatsen gebroken, beide bovenbenen gebroken, stuitje op drie plaatsen gebroken, blaas gescheurd, urineleider afgescheurd, bilspieren afgescheurd, kuitspier afgescheurd en heel veel inwendige bloedingen.
Artsen zijn heel druk met mij bezig geweest omdat mijn situatie zeer ernstig en kritisch was.
Ik heb vier dagen in coma gelegen en ben daarna begonnen aan een lang revalidatie proces waarbij ik hard moet vechten om weer naar de top te komen. Met dit gevecht ben ik nu nog steeds bezig.
Ondanks het noodlottige ongeval in 2010 werd ik dat jaar toch nog Rookie of the Year 2010, deze award staat voor meest belovend wegracetalent van 2010.

Afgelopen jaar heb ik EK Superstock 600 gereden en ben daar met veel lichamelijke problemen geconfronteerd. Bij het plat liggen op de motor liggen kreeg ik veel  last van beide liezen en rechterknie en door de pijn werd mijn concentratievermogen onvoldoende.
Onno Houwer, de behandelend fysio, gaf het advies om naar de kniespecialist in Nederland te gaan en noemde hierbij Medinova Klinieken.

De eerste keer zijn we in Medinova Rotterdam geweest en tot op dit moment tweemaal in Breda. Gelijk bij de eerste afspraak had ik al het gevoel op de juiste plaats bij de juiste man te zijn.
Geen lange verhalen over alles en nog wat maar gericht kijkend naar de sport en het lichaam om te zien wat de mogelijkheden zijn.
Met behulp van adviezen en behandelingen middels injecties heb ik in een korte periode grote stappen voorwaarts kunnen maken.

Zowel drs. Fievez als ik beseffen dat we er nog niet zijn maar ik beschik al wel weer over veel meer mobiliteit waardoor ik mijzelf kan concentreren op het rijden en niet wordt afgeleid door de pijn in mijn lichaam.

Ik ben dan ook niet alleen zeer tevreden over de behandelingen in Medinova maar ook over de manier waarop er met mij mee gedacht wordt.Voor het seizoen 2012 krijg ik een nieuwe sportieve uitdaging, ik ga namelijk van start in de Dutch Superbike op een BMW S 1000RR. Dit is een wat groter machine waardoor mijn lichaam wat meer ruimte heeft.
Dit gegeven, in combinatie met een beter functionerend lichaam, gaan we in eerste instantie werken aan vooral een plezierig seizoen.

Met vriendelijke groet,
Tristan Lentink #78.

Geen wachttijden en echt goed gespecialiseerde artsen!

Ik heb mijn twee enkelbanden afgescheurd. Tijdens een basketbal wedstrijd ging er iemand vol op mijn enkel staan. In maart ben ik in kliniek Zestienhoven geopereerd aan mijn rechter enkel. Via de arts van het Nederlands basketbalteam werd ik geadviseerd om naar een specialist te gaan van Medinova Kliniek Zestienhoven. 

In maart ben ik geopereerd en ik heb er tot op heden geen last meer van. Natuurlijk voel je het een beetje, alleen ik kan nu gewoon weer alles doen zoals basketballen.
Bij binnenkomst in Medinova Kliniek Zestienhoven ben ik erg goed ontvangen en was alles duidelijk.
Wat mij opviel was de goede service en voor mij was het specialisme in combinatie met de zeer korte wachttijden super!

Ik kan iedereen aanraden, om in plaats van een regulier ziekenhuis, te kiezen voor gespecialiseerdere artsen in Medinova Kliniek Zestienhoven.

Met vriendelijke groet,

Thomas Koenis (Professioneel basketballer bij Groningen)

Anthony Lurling, aanvaller bij NAC Breda: "Super behandeling!"

Anthony Lurling voetbalt sinds 2004 bij NAC Breda. 'Begin van dit seizoen kreeg ik al last van mijn knie. Ik hoopte een medische ingreep tot rond de winterstop uit te stelllen, maar tijdens de warming-up van het duel met Vitesse kreeg ik opnieuw veel last. Uit de MRI-scan werd duidelijk dat mijn meniscus beschadigd was.

'Er was een stuk meniscus afgebroken en dat lag min of meer los op het gewricht', zegt Lurling. 'Dat stuk hebben ze weggehaald en ook de cyste is verwijderd. Verder zag het er goed uit. Ik heb het een paar dagen rustig aangedaan en nu ben ik bezig met revalideren, Als alles volgens plan verloopt, dan zou ik met een week of zes weer fit kunnen zijn.'

'De snelle toegangstijden van Medinova is ideaal voor sporters. Voetbal is mijn beroep en dan wil je zo snel mogelijk weer op het oude niveau terug komen. Bij Medinova Kliniek Zestienhoven wordt alles heel goed en snel geregeld', zegt Anthony. 'Binnen een week kon ik terecht voor de operatie.'

Voor de operatie was Anthony niet bang. Hij had al eens eerder een kleine ingreep meegemaakt, dus hij wist wat hij kon verwachten.  'Bovendien kreeg ik voor de operatie een heel goede uitleg, waarbij me precies werd verteld wat er zou gaan gebeuren. De service en de kwaliteit van de kliniek zijn gewoon super.' 

'Als ik een cijfer zou moeten geven voor een totaalindruk van de kliniek, dan is dat een 10!'

'Ik zou nergens anders naar toe gaan dan naar Medinova Kliniek Zestienhoven. Ik heb heel veel vertrouwen in de specialisten van Medinova. Alex Fiévez doet veel orthopedisch werk voor sporters en komt wekelijks bij NAC. Ik ken hem goed en heb altijd een goed gevoel bij hem.' 

Tennister Vera Zvonareva

Russisch tennister Vera Zvonareva kampte met een enkelblessure waardoor ze een tijdje uit de running was.

In Kliniek Zestienhoven is zij aan haar blessure geopereerd. Haar bedankje kwam in de vorm van een gesigneerd shirt en een kaart met daarop de tekst: "I have been kindly treated at the clinic Zestienhoven. Thank you so much for taking good care of me!"

Het gesigneerde shirt is samen met vele andere gesigneerde shirts van bekende en minder bekende sporters te zien aan de muren van Kliniek Zestienhoven in Rotterdam.  

Wielrenner Stef Clement

Stef Clement heeft diverse sporten beoefend voordat hij in 1998 begon met wielrennen. Vanaf 1 januari 2009 is hij in dienst van het protour team Rabobank Wielerploeg.

Toen Stef last kreeg van zijn enkel en voet, ging hij voor een behandeling naar Kliniek Zestienhoven, waar orthopedisch chirurg Alex Fiévez hem van zijn blessure afhielp.

"Fijn dat ik altijd op jullie mag rekenen! Snel, kundig en betrouwbaar; wat een topsporter nodig heeft!" aldus Stef Clement.

Tennisser Thomas Johansson

Tennisser Thomas Johansson, de voormalige nummer 7 van de wereldranglijst, heeft op maandag 27 oktober in Kliniek Zestienhoven bij Rotterdam een operatie aan zijn voet ondergaan. Al 3 jaar kampte hij met blessures en na overleg met zijn artsenteam, werd hij geadviseerd naar Nederland te gaan alwaar hij in Kliniek Zestienhoven geopereerd werd.

Na zijn succesvolle operatie wordt hij door de verpleegkundige naar zijn hotelkamer gebracht en van alle benodigde informatie voorzien. Hij krijgt een noodtelefoonnummer waar hij 24 uur per dag die verpleegkundige op kan bereiken mocht hij hulp nodig hebben. Dit vindt hij een prettig idee. Verder komt de fysiotherapeut langs om zijn krukken aan te meten en kan hij roomservice bellen als hij iets wil eten of drinken. Ofwel hij kan in de luxe en rust van zijn hotelkamer bijkomen van de operatie waar hij ook medisch toezicht heeft. Deze service wordt aan alle (ook niet beroemde) patiënten geboden die meer dan dag 1 dag moeten blijven. De middag en ochtend na de operatie komt de fysiotherapeut langs om uitleg en oefeningen mee te geven. Deze worden in zijn eigen woonomgeving met zijn eigen fysiotherapeut in Monaco voortgezet, want de revalidatietijd bedraagt 6-8 weken.

Thomas is zeer te spreken over de service van Kliniek Zestienhoven, hij heeft er 1 duidelijke omschrijving voor: From start tot finish, It's unbelievable!

In het dagelijks leven is Thomas zoals gezegd professioneel tennisser. Op 5-jarige leeftijd is hij met de sport begonnen en hij is nu alweer 14 jaar professioneel speler. Zijn meest recente succes is het winnen van Olympisch zilver in China op de heren dubbel. Verder heeft hij 9 toernooien gewonnen en de Davis Cup met het Zweedse Team in 1999.

Thomas reist 30 weken per jaar de wereld rond. Ongeveer de helft van de tijd reizen zijn vrouw en zoontje met hem mee. Naast het tennissen is Thomas graag bij zijn vrienden en familie in zijn thuisland. Door zijn drukke leven grijpt hij elk moment aan om deze contacten te onderhouden. Dit doet hij graag op de golfbaan of hij kijkt met vrienden naar IJshockey. Natuurlijk heeft het vele reizen ook zijn voordelen en heeft hij daardoor vrienden gemaakt in het buitenland, waaronder in Rotterdam. Hij speelt graag op het toernooi in Ahoy waar hij zijn vriend Raymond Sluiter dan weer ziet. De avond voor de operatie heeft hij met hem nog een hapje gegeten. De operatie in Rotterdam was dus voor hem weer een mooie gelegenheid om zijn contacten te onderhouden en een keer extra af te spreken! 

Downhill Mountainbiker Koen van Valkenhoef: "Ik ben door één van de beste chirurgen in Nederland geholpen"

Fietsen zit in mijn bloed. Toen ik zeven jaar oud was, begon ik al op de BMX met fietscrossen. In 1992 ben ik daarmee zelfs europees kampioen geworden. In 1998 ben ik begonnen met Downhill mountainbiken. Dit zijn wedstrijden waarbij je een steile berg af gaat over een uitgezet parcours met snelheden tussen de 30 en 90 kilometer per uur. Elke rijder rijdt een eigen ”run” op tijd. Wie de snelte tijd neer zet, wint de wedstrijd.

In 2000 haalde ik mijn eerste UCI punten in de Duitse cup. Dit betekende dat ik mocht gaan deelnemen aan de worldcup, een serie van 8 wedstrijden. Dat was wel even wat anders dan een wedstrijdje in Belgie of Duitsland. De parcoursen zijn langer, steiler, technischer en het niveau van de rijders ligt een stuk hoger. Alleen de beste rijders van de wereld rijden hier. Elk jaar groeide ik in mijn prestaties. In 2002 qualificeerde ik me voor het eerst voor de finale. De finale bestaat uit de beste 80 rijders van de qualificaties waar zo’n 250 man aan de start staat. 2003 was voor mij een top jaar. Ik maakte de stap naar de top 40 in de worldcup met in Alp d’ Huez de 32e plek als beste resultaat, een ware prestatie.

Voor 2004 had ik wilde plannen. Ik wilde nog betere resultaten neer zetten maar toen ging het mis. Tijdens een Worldcup wedstrijd in Oostenrijk gleed mijn achterwiel weg bij het aanremmen van een steile bocht naar rechts. Ik viel als het ware naar beneden in de bocht omdat deze zo steil was en kwam zo’n 2 meter lager terecht. Ik ving mezelf op met mijn rechter been om overeind te blijven. Daarbij verdraaide ik mijn knie. Ik maakte de wedstrijd wel af, maar de knie deed zeer. Beneden aangekomen dacht ik met een half uurtje rust wel weer hersteld te zijn om verder te racen. Het tegendeel was waar, mijn knie werd enorm dik en kon er absoluut niets meer mee.

Ik besloot om pas terug in Nederland naar een specialist te gaan. Ik ben naar de eerste hulp gegaan en daar maakten ze röntgen foto’s. Daar was niets bijzonders op te zien. Een MRI scan moest uitsluitsel geven. Fors letsel aan de voorste kruisband was de diagnose. Omdat er nog enige funktie verwacht werd van de flink ingescheurde (zo goed als afgescheurde) kruisband was fysio en optrainen het advies. Zo gezegd zo gedaan. In 2004 heb ik verder geen wedstrijden meer gereden. In 2005 stond ik weer aan de start. In het begin van het seizoen miste ik nog wat vertrouwen in de knie maar al snel reed ik weer voorin mee. Ik werd dat jaar zelfs nederlands kampioen.

Voor 2006 had ik weer enorme ambities en begon ik super getraind weer aan een nieuw seizoen. De wedstijden gingen erg lekker, ik deed weer voorin mee. Tot de Worldcup wedstrijd in Schotland in juni. Tijdens de qualificatie ging ik een stijl en modderig bos met gladde boomwortels in. Onderin zat een bocht naar rechts. Ik ging op de limiet naar beneden, maar onderin de bocht ging het weer met hetzelfde been mis. Ik moest een voet bijzetten om de bocht te halen. Ik zette mijn voet neer in de modder en draaide met mijn lichaam de fiets door de bocht. Ik voelde dat er iets verschoof in mijn knie. De knie deed weer zeer en werd later weer dik. Ik was uitgeschakeld voor de finale.

Met een Belgisch fietsmaatje ben ik toen terug naar het vaste land gereisd. Hij adviseerde mij om direct in België langs zijn vaste sportorthopeed te gaan. Daar kon ik direct terecht. Hij moest daar toch langs. Hij heeft mij grondig onderzocht en concludeerde dat er helemaal geen voorste kruisband meer aanwezig was. Hij zei dat een operatie noodzakelijk was als ik op mijn niveau wilde blijven sporten. Ik kon bij hem terecht, maar besloot om mij in Nederland te laten opereren. Ik heb aan mijn fysiotherapeut in Soesterberg gevraagd of hij een goede sportorthopeed wist in Nederland. Hij vertelde mij dat Alex Fiévez één van de beste is in Nederland. Hij kende zijn naam vanuit de voetbal wereld. Ik ben op zoek gegaan naar hem en kwam in Kliniek Zestienhoven terecht. Daar kon ik snel terecht.

Ik maakte een afspraak bij Dhr. Fiévez in Kliniek Zestienhoven. Bij binnenkomst kreeg ik al meteen het gevoel dat dit de juiste plek voor mij was. Geen ziekenhuis gevoel en een vriendelijk ontvangst. Alex Fiévez gaf mij ook direct een goed gevoel. Hij begreep mij meteen. Hij heeft mij onderzocht en geadviseerd op een prettige manier. De beslissing om tot operatie over te gaan moest ik zelf maken. Dit omdat je voor fietsen in principe geen voorste kruisband nodig hebt. In mijn sport is het moeilijk te zeggen. Maar omdat bij motorcross, waar mijn sport enigszins op lijkt, voorste kruisbanden over het algemeen wel gereconstrueerd worden heb ik besloten om het toch te doen. Ik had geen zin om telkens weer voorzichtig te moeten zijn met bijsturen tijdens de afdaling. Ik heb gewacht tot het eind van het wedstrijdseizoen en ben toen in september geopereerd.

Ik was nog nooit eerder in een ziekenhuis geweest, maar de operatie viel reuze mee.
De eerste paar weken waren wel vervelend. Je kan dan niet zo veel en dat is wennen voor een sportman. De revalidatie viel op zich ook wel mee. Ik ben gewend om te trainen. Enkele dagen na de operatie werd direct begonnen met de revalidatie bij mijn fysio in Soesterberg. Na 2 weken ben ik bij Tim Binkhorst, de fysiotherapeut van Kliniek Zestienhoven, voor de eerste controle terug geweest. Tim is echt een leuke vent. Hij doet zijn werk goed en hij legt alles op een leuke manier uit als je vragen hebt. Hij neemt daar echt de tijd voor. Ik kon hem trouwens ook altijd bellen als ik iets had. Daarna ben ik verder begeleid door mijn eigen fysiotherapeut in Soesterberg. In het begin waren de oefeningen heel beperkt, maar beschouwde het als een uitdaging om snel te herstellen. Vanaf de 4e week begon ik met hometrainen thuis. Na 8 weken ben ik buiten gaan fietsen, op tijden dat er niet veel verkeer was. Na 12 weken mocht ik weer draaibewegingen maken. Vanaf dat moment ben ik voorzichtig in het bos gaan mountainbiken. Na 6 maanden begon ik weer met specifieke downhill trainingen op een trainingsparcours in België. Ik vond het best eng in het begin en het niveau was nog lang niet wat het zijn moest. Maar uiteindelijk is alles erg voorspoedig gegaan.

Mei 2007 was mijn eerste wedstrijd. Ik had geen toptijd, maar ik was toch tevreden over het resultaat. Ik had mij voorgenomen om eind juli op mijn oude niveau terug te zijn en dat is mij bijna gelukt. Nog niet 100%, maar ik zit erg in de buurt. Mijn beste prestatie na de operatie is een 4e plek geweest tijdens een wedstrijd in de UCI categorie E1 (deze klasse ligt net onder het wereldbekerniveau).

Ik ben nu 31 jaar en ga sowieso door met fietsen. Ik kan voor 2008 weer een volledige voorbereiding gaan afwerken om topfit te zijn voor het seizoen. Ik twijfel nog wel of ik weer mee ga doen aan de worldcup. Waarschijnlijk gaat het toch weer kriebelen, ik zie het wel. Ik ben dit jaar ook begonnen als rijder/begleider voor het Willems racing Team. Een nieuw team met leuke ambities voor de komende jaren. Ik vind het ook erg leuk om aan de opbouw van dit team mee te werken.

Al met al ben ik erg tevreden met hoe alles gegaan is. Als ik aan mijn andere knie iets zou krijgen, zou ik zeker weer naar Kliniek Zestienhoven gaan. De kliniek vond ik geweldig en ik ben gelukkig geholpen door één van de beste chirurgen van Nederland, Alex Fievez. Hij weet hoe sportmensen denken en in elkaar zitten, en dat was voor mij erg belangrijk. Een sportman wil namelijk maar één ding: sporten op topniveau. Verder mocht ik op de dag van de operatie al naar huis en dat vond ik ook erg fijn. Ik hou namelijk helemaal niet van ziekenhuizen. In Kliniek Zestienhoven heerst gewoon een relaxte sfeer. Ik heb trouwens ook nog een filmpje van de highlights van mijn operatie meegekregen. Op de beelden is de binnenkant van mijn knie te zien tijdens de operatie en dhr Fievez geeft hierbij leuk commentaar. Dat vond ik toch wel bijzonder om te ontvangen. Ik kijk er nog geregeld naar. Een grote pluim voor Kliniek Zestienhoven!

Verhaal Gertjan Tamerus, spits bij NAC Breda: "De operatie is succesvol verlopen"

In de zomer van 2006, tijdens de voorbereiding op het seizoen, liep ik mijn enkelblessure op, maar ik begon toch gewoon aan het seizoen. Pas in oktober kwam ik tot de conclusie dat een operatie noodzakelijk was. In december 2006 ben ik voor het eerst aan mijn enkel geopereerd. Dat was in het ziekenhuis in Breda. Een mri-scan had uitgewezen dat ik  een irritatie had aan mijn enkelgewricht en achillespees. Die operatie is toen op zich goed verlopen. Het voelde goed en het herstel verliep in eerste instantie ook redelijk. Maar de pijn verdween niet. Ik hoopte dat dat alsnog zou wegtrekken als ik wat zwaarder ging trainen, maar bleef het irriteren.

Daarom besloot ik om een half jaar later, in april 2007, weer onder het mes te gaan. In overleg met mijn begeleiders heb ik ervoor gekozen om naar een achillespeesspecialist in een kliniek in Zwitserland te gaan. Deze specialist gaf aan dat een zenuw in de enkel bekneld zat. Deze heeft hij succesvol verholpen. Ook na deze operatie leek het in eerste instantie goed te gaan. Tussen juni en november 2007 heb ik kunnen voetballen. Begin december begon die enkel echter weer op te spelen.

Uiteindelijk heeft de vaste clubarts van NAC, orthopaedisch chirurg Alex Fiévez, besloten om mij te opereren. Hij heeft mijn operaties en herstel van de maanden daarvoor op de voet gevolgd en had nu een sterk vermoeden wat de reden is van mijn klachten, namelijk dat de pezen in mijn enkel verdikt waren. 

De operatie is succesvol verlopen. Fiévez bleek inderdaad gelijk te hebben. Beide pezen aan de buitenkant van mijn enkel waren verdikt en schoten telkens uit hun koker. De verdikking heeft hij weggehaald en de pezen slanker gemaakt. Die koker heeft hij uitgehold en de pees daarover heen opnieuw gehecht.

Nu, drie weken later, heb ik nog steeds geen pijn gehad. Ook heb ik helemaal geen last van de narcose, terwijl ik bij mijn twee voorgaande operaties behoorlijk last had van misselijkheid. Mijn enkel moet waarschijnlijk nog twee tot drie weken in een spalk zitten, Op dit moment mag ik één of twee keer per dag rustig mijn enkel bewegen. Ik ben wel al een keer op krachttraining geweest op de club, maar aan revalidatie ben ik nog niet toe. Fysiotherapie zal ik in ieder geval door mijn begeleiders bij NAC opgepakt worden. Ik verwacht dat ik over zes weken weer mee kan trainen. Dan ben ik nog niet helemaal fit, maar waarschijnlijk kan ik snel daarna weer wedstrijden spelen. Omdat ik Alex Fiévez elke week bij ons op de club aanwezig is, spreek hem regelmatig.

Ik ben hartstikke blij dat ik zo snel terecht kon in de kliniek. En op de dag van operatie was ik ook behoorlijk snel weer op de been om naar huis te gaan. Tijdens mijn verblijf is mij alles goed bevallen. Tot op heden ben ik daarom heel positief. Over het uiteindelijke resultaat kan ik nog niets zeggen, maar tot zover ben ik erg tevreden.

Verhaal Alfred Schreuder, speler bij FC Twente: "Ik adviseer iedereen om naar deze kliniek te gaan"

In 2005 kreeg ik last van mijn linker achillespees. Ik was mij bewust van het feit dat deze klachten waren ontstaan door overbelasting. Binnen een paar weken was ik niet meer in staat om hard te lopen. Ik heb toen ongeveer drie maanden lang niet kunnen spelen voor Feyenoord. Daarna ben ik een korte periode wel fit geweest. Die periode was echter van korte duur. Na twee maanden waren de klachten van mijn achillespees weer helemaal terug. In deze periode kwam ik terecht bij orthopaedisch chirurg Alex Fiévez.

Alex Fiévez kende ik al erg goed. Tijdens de zes jaar van mijn carrière bij NAC Breda, was hij verbonden aan de vereniging als clubarts. Hij kende mij fysiek als speler door en door. Hij heeft mij zelfs in die periode aan mijn knie en enkel geopereerd, dus ik kende zijn kwaliteiten. Hij werkte toen als orthopedisch chirurg in het Amphia ziekenhuis in Breda.

Mijn eerste operatie in MediNova Kliniek Zestienhoven door Fiévez was een kijkoperatie. Na deze operatie was ik kort in staat om langzaam weer mee te trainen. Ik bleef echter last houden van die achillespees. Daarbij speelde mee dat mijn dochter Anouk toentertijd ernstig ziek was. Voor mijn gevoel en ook volgens mijn begeleiders, waaronder Alex Fiévez, hebben die zorgen daar een enorme invloed op gehad. Mijn persoonlijke situatie had toen wel degelijk een effect op mijn belastbaarheid en genezingsproces.

Een tweede kijkoperatie was nodig. Echter eveneens na deze operatie was ik niet in staat om fit te worden en bleef mijn achillespees parten spelen. In de periode tussen de tweede en derde (en tevens laatste operatie) is mijn dochtertje aan haar ziekte overleden. Dat was een verschrikkelijk moeilijke tijd, waardoor ik mij helemaal niet op mijn herstel kon en wilde richten. Daarnaast en misschien wel juist vanwege deze ellende, waar ik met mijn gezin doorheen moest, ontstonden er meer problemen rond die pees. Ik kreeg een fistel, dit is een onderhuidse zweer, in het gebied bij mijn achillespees.

In juni 2006 ben ik uiteindelijk een derde keer door Alex Fiévez geopereerd. Deze laatste keer heeft hij het hele gebied rond de pees schoongemaakt en de fistel verwijderd. En sindsdien ga ik helemaal als een speer. Binnen een half jaar kon ik spelen en was ik weer helemaal fit. Ik wist dat mijn langdurige en moeizame herstel niet aan Fiévez lag, deze man is zo verschrikkelijk kundig. Het lag voornamelijk aan die verschrikkelijke en moeilijke periode die ik heb moeten doorstaan. Vooraf aan mijn laatste operatie hadden veel mensen er geen geloof meer in dat het goed zou komen met mijn linkerbeen. Dit seizoen ben ik begonnen bij FC Twente en ik heb helemaal nergens meer last van.

Ook over MediNova Kliniek Zestienhoven ben ik enorm te spreken. Je hoeft maar te bellen en je kan bij wijze van spreken direct langskomen. De service is goed en heel persoonlijk. De sfeer in de kliniek straalt warmte uit. Het voelt alsof je bij goede vrienden op visite komt, heel bijzonder. Iedereen in de kliniek voelt zich betrokken bij de patiënten: de dames van de receptie, de specialist, de fysiotherapeut, echt iedereen. In de volksmond wordt deze kliniek een privékliniek genoemd, maar dat is verwarrend. De meeste mensen denken hierdoor dat het alleen voor welgestelden toegankelijk is. Terwijl de behandelingen gewoon vergoed worden door de verzekeraar.

Omdat ik weet dat ze goede zorg zonder wachtlijst verlenen en je niet zelf hoeft te betalen, adviseer ik dan ook iedereen om naar deze kliniek te gaan.

Verhaal Rob Penders, verdediger bij NAC Breda: "Ik kreeg een tik op mijn knie"

Rob Penders voetbalt al sinds 2000 als verdediger bij NAC. ‘De eerste jaren had ik nergens problemen mee’, zegt hij, ‘maar de laatste twee jaar heb ik twee stevige blessures achter de rug. De eerste, het scheuren van de mediale band, was nog redelijk snel hersteld. Maar de tweede blessure was erger.’

Het is inmiddels twee seizoenen geleden. Het team van NAC zat goed in de wedstrijd toen Rob ineens een harde tik achter tegen zijn knie kreeg. ‘Het was de laatste wedstrijd van dat seizoen’, herinnert Rob zich. ‘En het deed wel flink pijn, maar toch had ik in eerste instantie niet in de gaten hoe erg het was. Ik ging ervan uit dat ik er met de zes weken rust na het seizoen gewoon weer van af zou zijn. Zo’n bloeduitstorting trekt immers wel weer weg.’

Maar het liep anders. Toen Rob na die zes weken vakantie weer ging trainen, bleek zijn knieblessure toch erger dan hij vooraf had gedacht. Hij vertelt: ‘Op de knie was kalk ontstaan en daardoor raakte een zenuw ingeklemd. De bewegingen die je met je knie moet maken tijdens het voetballen, werden daardoor erg pijnlijk.’ Bijkomend probleem was dat Robs klacht niet vaak voorkomt, en dus niet direct werd herkend. ‘Het was moeilijk om de diagnose te stellen’, vertelt hij. ‘Dat is het lastige met zenuwpijn: die geeft ook uitstraling naar andere plaatsen. In mijn geval ging het om het onderbeen. Hierdoor was het moeilijk om te bepalen waar de pijn precies vandaan kwam.

Dat seizoen kwam Rob nauwelijks aan spelen toe. Hij werd in september geopereerd in Kliniek Zestienhoven van MediNova, toen het seizoen net begonnen was. ‘Ik heb na mijn herstel van die operatie nog wel een tijdje gevoetbald’, zegt hij, ‘maar ik kreeg andere blessures en bovendien kreeg ik al snel weer last van mijn knie.’ Daarin bleek een bobbeltje te zijn ontstaan dat zich vulde met vocht. ‘In het begin werd dit twee keer per week met een spuitje weggezogen’, zegt Rob, ‘maar het kwam net zo snel weer terug.’ De druk van het vocht zorgde ervoor dat dezelfde zenuw opnieuw bekneld en dus beschadigd raakte.

Bij de eerste operatie werd de kalk weggehaald die de zenuw beknelde. Dat was binnen een uurtje gebeurd. De tweede ingreep, wederom bij MediNova, duurde langer. Rob lag meer dan twee uur op de operatietafel terwijl het lek gedicht werd en de zenuw schoongemaakt. Rob vertelt: ‘Ik had me gelukkig niet zenuwachtig gemaakt voor de operatie. Toen die achter de rug was, zei orthopeed Alex Fiévez dat de zenuw weliswaar ernstig beschadigd was, maar dat hij er toch op rekende dat deze zich volledig zou herstellen.’ Afgelopen maart begon Rob met revalideren en in juli ging hij weer meedoen met de groepstrainingen. ‘Heel voorzichtig’, zegt hij zelf.

Inmiddels gaat het weer helemaal goed. ‘Ik speel weer volledig mee’, zegt Rob trots. ‘Ik heb er wel een hard hoofd in gehad. Zeker omdat zenuwherstel veel langer duurt dan herstel van een beschadigde spier. Dat was wel frustrerend. Maar de pijn werd langzaam minder en nu heb ik er nog maar nauwelijks last van. Op het veld denk ik er nooit meer aan. Ik speel weer op volle sterkte mee. Alex Fiévez heeft gelukkig helemaal gelijk gehad.’