Patiëntervaringen Oogheelkunde

Ik had niet naar een betere kliniek kunnen gaan!

Bij de laatste controle werd mij gevraagd of ik een enquête formulier had ontvangen. Dat heb ik nog niet maar ik wil niet nalaten om u te laten weten dat ik meer dan tevreden en gelukkig ben met mijn nieuwe ogen. Ik ben vol bewondering voor dat wat de samenwerking van inventiviteit, techniek en kunde mogelijk heeft gemaakt.

Sprekend met anderen blijkt dat ik niet naar een betere kliniek had kunnen gaan. Sommige kennissen kregen geen enkele informatie mee, wilden het lenen van diegenen die dat wel ontvingen. Sommigen moesten heel lang wachten tussen de eerste en tweede operatie. Anderen werden toch nog verdoofd middels injecties. Ook hoorde ik dat de operatie van het tweede oog veel langer had geduurd dan de eerste en niet zo prettig was. Een kennis van mij zag na de eerste operatie dubbel. Dat zou na de tweede operatie overgaan... ik hoop het van harte voor haar maar behoud mijn twijfels.

Het meteen agenderen van alle afspraken vind ik een prima zaak. De begeleiding en zorg bij Kliniek OMC Haarlem kon niet beter. Heel vriendelijk, nauwgezet en rustgevend.

Ik wil hierbij dokter Klaver en alle assistenten en medewerkers van harte bedanken voor alles wat ze voor mij hebben gedaan.

Met vriendelijke groet, mervouw A. Tillmanns-Hellendoorn uit Bentveld.

Er ging een wereld voor me open!

Sinds ruim een jaar ben ik onder behandeling in het OMC in Haarlem. Door het lumc werd ik doorverwezen naar Haarlem. In totaal heb ik 8 Avastin en 20 Lucentis behandelingen gehad.

In de zomer van 2009 merkte ik na alle behandelingen dat ik kon lezen. Een wereld ging er voor mij open. Begin 2009 heb ik zelfs met een taststok gelopen want alleen naar buiten dat ging echt niet meer.

Mijn lieve ergotherapeute Louise de Groodt heeft mij hierin goed begeleid. Nu kan ik zelfs weer fietsen en doe verder alles zelf in het huishouden. Mijn dank aan de lieve o.k. verpleegkundigen die liefdevol met mij zijn omgaan. Voor hen is het dagelijks werk maar o wee voor degene die het moet ondergaan die hebben deze liefdevolle behandeling zo nodig. Ook wil ik de artsen bedanken die de behandeling hebben toegepast, vooral dr. Hans Klaver en dr. v.d. Linden. Bij elke ingreep vraag ik dan ook aan de o.k. verpleegkundige en arts of zij mij vertellen wat zij gaan doen (ook al weet ik dat). Dit doen zij dan ook op een goede en duidelijke manier. Dat is voor mij heel belangrijk. De artsen en verpleegkundigen zien je als mens en niet als oog.

Terug naar huis moet ik in de auto altijd eventjes huilen van opluchting en dankbaarheid.
  

Met een gerust hart naar Kliniek OMC Haarlem

Drie jaar geleden kreeg ik mijn eerste klachten. Opeens had ik een bruin rond vlekje in het midden van het zicht van mijn linkeroog. Ik ben toen naar mijn opticien gegaan. Hij kon echter niets vinden. De optometrist van de optiekzaak zag ook niets bijzonders. Wel gaven ze mij het advies om het goed in de gaten te houden.

Een paar maanden later ben ik voor een andere klacht, een verstopt traanbuisje, naar mijn huisarts gegaan. Hij verwees mij door naar het ziekenhuis. Aan die oogarts vertelde ik ook over mijn klacht van het ronde vlekje. Mijn oog werd uitgebreid onderzocht. Zelf vroeg ik nog aan de oogarts: “Het zal toch geen maculadegeneratie zijn?”. Die optie werd namelijk een tijdje terug door mijn acupuncturist genoemd. Deze oogarts stelde het echter niet op prijs dat ik zelf meedacht over de aandoening. Hij dacht aan een littekentje op het netvlies, maar het zou zeker geen MD zijn. Ik vroeg hem of hij foto’s kon maken, maar dat wilde hij niet. Ik werd voor mijn gevoel toen echt als een lastige en opstandige patiënt naar huis gestuurd.

Iets ernstigs

Een half jaar later zat ik weer bij mijn opticien. Bij het meten kwam ik erachter dat ik de kleuren rood en groen met mijn linkeroog niet meer kon herkennen. De opticien had daardoor direct het vermoeden dat er iets ernstigs met mijn oog aan de hand was. Hij eiste dat ik weer naar de oogarts zou gaan. Ik wilde alleen niet naar het ziekenhuis, gezien mijn slechte ervaringen daar. De opticien gaf aan dat hij goede ervaringen had met Kliniek OMC Haarlem, dus adviseerde hij mij om daar naartoe te gaan.

In Kliniek OMC Haarlem werd er bij mijn eerste afspraak direct een foto gemaakt en toen bleek inderdaad dat ik de natte vorm van maculadegeneratie had. Dit zou inhouden, dat wanneer ik er niets aan zou laten doen, ik uiteindelijk volledig mijn gezichtscherpte zou verliezen. Daar schrok ik enorm van, want ik had veel over de aandoening gelezen en dacht nog bij mezelf: “Dat zal mij toch niet gebeuren?”. Ik kreeg ook direct uitleg over de mogelijke behandelingsvormen. Ze legden uit dat deze aandoening niet te genezen is, maar dat de gezichtsscherpte wel te stabiliseren is. Na dit consult heb ik lang getwijfeld over de behandeling. Voor een extra toelichting heb ik toen nog een extra afspraak gemaakt met dokter Hans Klaver. Hij gaf aan dat er twee verschillende medicijnen bestaan voor deze behandeling, die beiden door middel van een injectienaald in het oog worden ingebracht.

Lucentis voor maculadegeneratie

Van het medicijn Avastin is bekend dat het helpt bij deze aandoening, echter is dit middel voor een hele andere aandoening ontwikkeld en onderzocht. Daarnaast het middel Lucentis dat specifiek voor maculadegeneratie is ontwikkeld. Dit laatste middel is echter een veel duurder middel en dat werd toen nog niet door de verzekeraar vergoed. Ik had voor mezelf besloten dat, ook al moest ik het zelf betalen, ik voor het duurdere middel zou kiezen. Het is toch mijn oog en daar moet ik nog mijn hele leven mee. Dus de keuze tussen een mooie vakantie en mijn oog was snel gemaakt. Mijn meevaller was, dat ik een paar weken later, toch de bevestiging van mijn aanvullende zorgverzekeraar ONVZ kreeg dat het dure middel volledig vergoed werd. Kliniek OMC Haarlem is één van de zelfstandige klinieken in Nederland die ervoor gezorgd heeft dat de verzekeraars het middel vergoeden. Dit was dus niet het geval geweest als ik naar het ziekenhuis was gegaan.

Ik zag als een berg tegen de operatie op, maar het is mij 100% meegevallen. Ik kreeg voor de injectie verdovende druppels in mijn oog. Ik heb dan ook helemaal niets gemerkt van de prik in mijn oog. Ik zag, toen de Lucentis vloeistof werd ingespoten, heel even een wolkje. Verder had ik nergens last van. ’s Avonds zag mijn oog een beetje troebel en af en toe voelde mijn oog aan alsof er een zandkorreltje in zat. Ik heb die avond één paracetamol genomen. De volgende dag had ik nergens meer last van. Dat viel mij ontzettend mee.

Slechts twee injecties nodig

Normaal gesproken bestaat de kans dat een dergelijke injectie drie tot vier keer nodig is, maar dat was bij mij niet het geval. Wel heb ik tien dagen na de injectie nog een PDT nabehandeling (een vorm van laserbehandeling) gekregen. Dat viel ook enorm mee. Bij de eerste controle daarna bleek dat het proces van achteruitgang was gestopt, dus dat is het maximale resultaat. Mijn zicht is sindsdien niet beter geworden, maar zeker niet slechter.

Als ik nu moet omschrijven wat ik met mijn linkeroog zie, kan ik het het beste als volgt omschrijven: je kan het vergelijken met het kijken door een autoruit op het moment dat het regent en de ruitenwisser het niet doet. Mijn gezichtsscherpte is nu gelukkig op 15 % blijven staan. Als ik niets had gedaan, was dat 0 % geweest. Eerst waren de controles iedere maand, daarna om de drie maanden, en nu is mijn eerstvolgende controle pas in mei van het volgend jaar.

Voelt niet als ziekenhuis

Kliniek OMC Haarlem kan ik absoluut aan iedereen aanbevelen. Dokter Klaver heb ik als een enorm prettig persoon ervaren. Hij heeft mij tijdens het consult, maar ook tijdens de operatie echt gerust gesteld door vooraf alles uit te leggen en te laten zien wat hij ging doen. Een vriendin van mij met een oogprobleem heb ik direct verteld dat ze met een gerust hart naar Kliniek OMC Haarlem kan gaan. Het is in die kliniek erg laagdrempelig en de auto kan makkelijk geparkeerd worden op het terrein. Het voelt ook niet als een ziekenhuis en is daardoor veel minder belastend voor de patiënt. Na mijn minder prettige ervaring in het ziekenhuis, kwam ik in Kliniek OMC Haarlem in een vriendelijke en ontspannen sfeer terecht. Voordat ik er voor het eerst naartoe ging, was ik een verontrust persoon. Nu weet ik dat ik ergens terecht kan waar ik goed geholpen wordt. En ik kon na de operatie 24 uur per dag bellen als er wat aan de hand zou zijn geweest. Dat heb ik na de operatie dan ook één keer gedaan, maar ik werd direct gerust gesteld door de dienstdoende oogarts.

Had ik maar een derde oog, dan liet ik het weer hier aan staar opereren!

De heer Schraa is eind november in Kliniek OMC Haarlem aan beide ogen aan staar geopereerd. Omdat zoveel mensen tegen deze operatie opzien terwijl dit helemaal niet nodig is, heeft de heer Schraa zijn ervaringen opgeschreven  en naar de Nieuwsbrief van de PCOB gestuurd. Met zijn toestemming hebben wij ook zijn verhaal op onze website mogen plaatsen om met u te delen: 

Net als veel van mijn leeftijdsgenoten worden je ogen wat troebel, althans? Eerst denk je, mijn bril is weer eens vies, schoonmaken. Dan ga je naar de brillenman met de vraag; "Kun je mijn ogen eens nameten, ik denk dat ik weer wat sterkere glazen moet hebben". Meestal vindt die goede man of vrouw dan wel dat je een iets sterker lees- of verzienglas nodig hebt. Oké, bestel het dan maar! Maar helaas, het geeft niet echt het gewenste resultaat. En dan ja, dan gaat langzamerhand het idee postvatten, misschien krijg ik wel staar, mijn moeder had het op latere leeftijd ook. Na nog wat aarzelen, want er loopt letterlijk er figuurlijk geen bloed uit, ga je toch maar naar de oogarts. Na enige tijd turen en nog eens testen komt de oogarts tot de conclusie:"Meneer u hebt staar en aan beide ogen, ik adviseer u eens na te gaan denken over een staaroperatie". Je kunt dan gaan, het hoeft niet direct, je moet en mag het helemaal zelf weten.

Je komt dan in een fase dat je het er soms hier en daar eens over hebt. Wat blijkt; meer mensen c.q. leeftijdsgenoten hebben er last van en een aantal heeft zich al laten opereren. Maar ja, snijden in je oog is best wel eng, in je teen of je arm is nog daar aan toe, maar je oog? Niet dat ik kleinzerig ben, maar je oog is erg kwetsbaar! Even nog maar niet aan denken, eigenlijk gaat het nog best wel. Maar het blijft toch in je hoofd spoken en je zicht wordt er niet beter op. Dan toch maar opereren is de conclusie die je langzamerhand neemt. Echter nu komt het even niet uit, maar in het komend najaar moet het dan maar gebeuren, weer wat uitstellen. En waar en bij wie dan?

Ik zal u deze worsteling verder besparen, maar ik ben uitgekomen bij: Het OMC in Haarlem. Ik vind specialisatie een pré hebben. Dit Oog-Medisch-Centrum is, zoals de naam al zegt, gespecialiseerd in ogen en dus ook in staaroperaties. Een afspraak is snel gemaakt en een bezoek aan dokter K. staat dan in je agenda. De kogel is door de kerk, je zit in de molen en die gaat dan draaien. Mijn advies is nu, dat wil zeggen achteraf; laat het dan ook maar gaan!

De afspraak is gemaakt en voor het eerste oog is de operatiedatum gepland. Toch wel inwendig wat gespannen meld je je dan op de afgesproken datum bij de kliniek. Wat blijkt, je bent niet de enige en dan komt het wonder; je krijgt evengoed toch een echte privébehandeling. De assistenten, het zullen wel oorspronkelijk verpleegkundigen zijn, zijn uiterst vriendelijk en vakbekwaam, althans dat stralen ze uit. Ze leggen je haarfijn uit wat je te wachten staat, druppelen voortdurend je oog zodat deze van alles doet waardoor de pupil wijder wordt en de gevoelloosheid ongemerkt toeneemt. Voor je het weet ga je met gedruppelde oog, met verwijde pupil, een vertrekje binnen en weer een aardige assistente kleedt je dan om. Gelukkig zijn er geen spiegels, want je ziet er denk ik potsierlijk uit met je plastic pet op, een soort papieren kamerjas aan en sloffen over je schoenen.

Met vriendelijke zachte hand word je dan geleid naar het volgende vertrek, waar je op een bed met hoofdsteun moet gaan liggen. De dokter, ook potsierlijk gekleed in een groen operatiepak, ook zo'n pet op en denk ik, ook dito schoenen aan. Hij komt je begroeten en straalt een blijheid uit of je zijn grootste vriend bent en hij verheugd is je te zien. Ondertussen door assistenten steeds maar controleren; wie je bent, welk oog geopereerd moet worden, of je je goed voelt, kortom niets wordt aan het toeval overgelaten. Natuurlijk steeds maar druppelen, want het oog moet pijnloos worden. Een heuse anesthesist loopt ook rond en controleert de hele druppelprocedure. En dan, dan is het zover. Met bed en al word je de operatiekamer ingereden. Het moment is daar!! Je oog wordt verder afgeplakt, zodat je niet kan knipperen, veel vloeistof wordt er steeds bijgespoten en je ligt er maar. Toch iets gespannen, want er wordt toch maar in je oog gesneden! De dokter haalt de troebele lens eruit en stopt een kunststof lens in het natuurlijke zakje waar je eigen lens uitkomt. Dan wordt het oog weer dichtgemaakt en klaar is Kees, in mijn geval Henk.

Eerlijk gezegd; waar maak je je eigenlijk druk om, het is zo gepiept. Je voelt er eigenlijk niets van en de persoonlijke aandacht en het geoliede operatieteam komt rustgevend en zeer professioneel over. Je krijgt een kapje op je oog, wordt weer uit de bespottelijke kleren geholpen en mag dan even in een relaxstoel bijkomen. Je krijgt koffie en een krentenbol en mag gaan, wanneer je denkt dat je er klaar voor bent. Eerlijk gezegd een prettig half uurtje, want je krijgt normaal toch meestal niet zoveel persoonlijke aandacht en prettige bejegening. Toen een aantal weken daarna mijn andere oog ook geopereerd werd was het een feest van herkenning. Ze waren (professioneel) allemaal nog steeds aardig, hadden weer de volledige aandacht en waren erg sympathiek en deskundig bezig.

Aan het eind van de operatie, weer uitrusten in de relaxstoel, koffie drinkend en krentenbol etend verzucht ik: Had ik maar een derde oog, dan liet ik het weer hier aan staar opereren, onzin natuulijk!

Ik heb het proces maar eens opgeschreven omdat er toch nogal wat mensen zijn die erg tegen zo'n behandeling opzien en dan maar liever een beetje in een duisterwordende wereld blijven leven. Je gaat immers niet dood aan staar! Maar het kan het dagelijks leven wel een stukje prettiger maken. Trouwens onze zorgverzekering betaalt!

Mocht u uw ervaringen bij MediNova met anderen willen delen, kunt u uw verhaal insturen naar info@medinova.com.

Geslacht:	Man Vrouw
Naam:
Geboortedatum:
Adres:
Postcode:
Woonplaats:
Telefoonnr.:
E-mailadres: *
Ik heb een specifieke vraag:
Mijn vraag heeft betrekking op	Orthopedie Neurochirurgie Plastische chirurgie Algemene chirurgie Oogheelkunde Refractiechirurgie Anesthesie Overige
Hoe bent u bij ons terecht gekomen?	Advertentie in een tijdschrift Advertentie in een regionale krant Advertentie in een gratis huis-aan-huisblad Zoekmachine Google Link op een andere website Sportvereniging Informatiebijeenkomst Open dag van de kliniek Via familie of vrienden Verzekeringsmaatschappij Via de huisarts Anders
Hoe wilt u dat wij contact opnemen?	Per mail (niet mogelijk om een afspraak te maken) Per telefoon
Captcha code *	(Type deze code over)